Gallery

Hoi Paul, wat die witbalans betreft kon je wel eens gelijk hebben, dus laat maar eens zien wat jij ervan gemaakt hebt! Voor de witbalans heb ik de "automagische" functie in PSP gebruikt en die is niet altijd even goed (en behoorlijk magisch, geen idee soms wat ie doet). Beter wellicht dit handmatig te doen, zoals in de bijlage (zelfde functie, maar dan via Advanced Options en dan met de schuiven spelen. Dat Saturnus erg laag staat kwam de scherpte niet ten goede, hopelijk krijg ik binnenkort nog een herkansing. NicolàsSaturn231125_1742UTC_200p_800x600b

Nadat ik Saturnus en Jupiter gefotografeerd had, toch ook maar eens de kijkers op de Maan gericht. Ik fotografeer de Maan slechts zelden en dan meestal monochroom, simpelweg omdat de enige kijker die de Maan full-disc in beeld kan brengen tot voor kort de SkyWatcher Esprit 150ED is en dat die met een monochroomcamera uitgerust is en de Maan bovendien erg grijs lijkt. Ik had de afgelopen jaren echter diverse kleurenopnames gezien van de Maan die toch duidelijk toonden dat de Maan geen saaie grijze bol is. Dus om 22:05UTC een LRGB-serie geschoten van 30 seconden per filter op 12FPS, dus circa 360 frames per filter. De maanleeftijd was 13.2 dagen (wassende Maan) en daardoor 97.4% verlicht. De belichting was 0.5ms in L en 1.0ms in RGB. Stapeling in AutoStakkert!3 waarbij 75% L en circa 65% RGB gestapeld werd. Nabewerking in PSP: 40% verzadiging en een beetje verscherpen. De volledige plaat staat op mijn server. NicolàsMoon231125_2206UTC

Een paar uur nadat ik Saturnus gefotografeerd had, was Jupiter aan de beurt. Wederom met de C11 EdgeHD, TeleVue 2x PowerMate, ZWO ADC en ZWO ASI174MM een LRGB-serie van 60s per filter opgenomen. Nu 3ms voor L (circa 8000 frames) en 10ms voor RGB (circa 5500 frames), waarvan 55% gestapeld werd met AutoStakkert!3. In WinJupos vervolgens de-rotatie toegepast en de manen Io (links) en Europa apart met een RGB-combine verwerkt omdat WinJupos deze niet correct wist te de-roteren. Jupiter stond op dit moment op een hoogte van circa 49 graden in de richting zuid-zuid-oost (azimut circa 165°) op een afstand van 609 miljoen kilometer van Aarde, waardoor de schijnbare diameter 48.43" was. NicolàsJupiter231125_2103UTC

Het weer is de laatste tijd prut, maar vanavond was er zowaar een flink gat in de bewolking en zagen de sterren er rustig uit. Saturnus had ik alweer ruim een maand geleden voor het laatst op de plaat gezet, dus tijd voor een nieuw poging. De planeet is alweer 10% kleiner dan een maand geleden en staat nu op een afstand van 1457 miljoen kilometer, waardoor de schijnbare diameter 39.75″ is. Een paar minuten voor de meridiaanpassage, bij een maximum hoogte van een kleine 25 graden, een LRGB-serie gestart met FireCapture van 60 seconden per filter. De opstelling was zoals gebruikelijk de C11 EdgeHD met TeleVue 2x PowerMate, ZWO ADC en ZWO ASI174MM. De ADC afgesteld met een ZWO ASI290MC, scherpgesteld met een Bahtinov-masker op een nabijgelegen ster. De sluitertijd voor L was 20ms (circa 80% histogram gevuld), voor RGB 40ms (circa 40% gevuld), hetgeen resulteerde in respectievelijk 6000 en 3000 beeldjes per filter. Stapelen gedaan in AutoStakkert waarbij de verscherpte uitvoer met 30% raw blend gebruikt werd om een kleurenplaat te genereren met L als extra Luminance-laag. Vervolgens de afbeelding 200% bicubisch opgeschaald en in Topaz met de instelling Severe Noise de ruis verminderd. Daarna in PSP de witbalans gecorrigeerd en de kadrering gedaan. NicolàsSaturn231125_1742UTC_200p

Er wordt nog al eens de vraag gesteld of je flat frames moet maken met het paneel direct tegen de teleskoop of dat je de dauw/licht-kap moet laten zitten en het flat panel daar dan weer tegenaan moet plaatsen. Dat laatste zou dan meer in overeenstemming zijn met de situatie tijdens het opnames maken. Het paneel komt dan wat verder weg van de telescoop te staan. Ik kan me niet voorstellen dat dit bij een refractor iets uit zou maken. Bij een newton daarentegen misschien wel. Zo zou met het flatpaneel direct tegen de telescoop, er direct licht vanaf de rand van het paneel rechtstreeks in de focustube, waar vaak de comacorrector zit, kunnen schijnen. Dit kan dan ongewenste reflecties veroorzaken. Dat zou dan duidelijk te zien moeten zijn in de betreffende flat-frames. Dit schreeuwt om een test. Zo gezegd zo gedaan. Ik heb 2 series van 25 flats genomen en gestackt tot master-flats. Een serietje met en een zonder de dauwkap ertussen. Nu bleek de Mean waarde van de Zonderkap-flat iets hoger te liggen dan zijn opponent. Dat is met een linear fit gelijkgetrokken. Wanneer ik naar de beide contourplots kijk, zie ik geen verschil. Wanneer ik ze van elkaar aftrek krijg ik een nagenoeg egaal zwart beeld. Hier zou je dus de conclusie kunnen trekken dat het geen verschil maakt. Wie schiet mijn redenatie lek? Arie Metkap_contourPlotZonderkap_contourPlotMetkapZonderkap

Er wordt nog al eens de vraag gesteld of je flat frames moet maken met het paneel direct tegen de teleskoop of dat je de dauw/licht-kap moet laten zitten en het flat panel daar dan weer tegenaan moet plaatsen. Dat laatste zou dan meer in overeenstemming zijn met de situatie tijdens het opnames maken. Het paneel komt dan wat verder weg van de telescoop te staan. Ik kan me niet voorstellen dat dit bij een refractor iets uit zou maken. Bij een newton daarentegen misschien wel. Zo zou met het flatpaneel direct tegen de telescoop, er direct licht vanaf de rand van het paneel rechtstreeks in de focustube, waar vaak de comacorrector zit, kunnen schijnen. Dit kan dan ongewenste reflecties veroorzaken. Dat zou dan duidelijk te zien moeten zijn in de betreffende flat-frames. Dit schreeuwt om een test. Zo gezegd zo gedaan. Ik heb 2 series van 25 flats genomen en gestackt tot master-flats. Een serietje met en een zonder de dauwkap ertussen. Nu bleek de Mean waarde van de Zonderkap-flat iets hoger te liggen dan zijn opponent. Dat is met een linear fit gelijkgetrokken. Wanneer ik naar de beide contourplots kijk, zie ik geen verschil. Wanneer ik ze van elkaar aftrek krijg ik een nagenoeg egaal zwart beeld. Hier zou je dus de conclusie kunnen trekken dat het geen verschil maakt. Wie schiet mijn redenatie lek? Arie Metkap_contourPlotZonderkap_contourPlotMetkapZonderkap

Er wordt nog al eens de vraag gesteld of je flat frames moet maken met het paneel direct tegen de teleskoop of dat je de dauw/licht-kap moet laten zitten en het flat panel daar dan weer tegenaan moet plaatsen. Dat laatste zou dan meer in overeenstemming zijn met de situatie tijdens het opnames maken. Het paneel komt dan wat verder weg van de telescoop te staan. Ik kan me niet voorstellen dat dit bij een refractor iets uit zou maken. Bij een newton daarentegen misschien wel. Zo zou met het flatpaneel direct tegen de telescoop, er direct licht vanaf de rand van het paneel rechtstreeks in de focustube, waar vaak de comacorrector zit, kunnen schijnen. Dit kan dan ongewenste reflecties veroorzaken. Dat zou dan duidelijk te zien moeten zijn in de betreffende flat-frames. Dit schreeuwt om een test. Zo gezegd zo gedaan. Ik heb 2 series van 25 flats genomen en gestackt tot master-flats. Een serietje met en een zonder de dauwkap ertussen. Nu bleek de Mean waarde van de Zonderkap-flat iets hoger te liggen dan zijn opponent. Dat is met een linear fit gelijkgetrokken. Wanneer ik naar de beide contourplots kijk, zie ik geen verschil. Wanneer ik ze van elkaar aftrek krijg ik een nagenoeg egaal zwart beeld. Hier zou je dus de conclusie kunnen trekken dat het geen verschil maakt. Wie schiet mijn redenatie lek? Arie Metkap_contourPlotZonderkap_contourPlotMetkapZonderkap

Er wordt nog al eens de vraag gesteld of je flat frames moet maken met het paneel direct tegen de teleskoop of dat je de dauw/licht-kap moet laten zitten en het flat panel daar dan weer tegenaan moet plaatsen. Dat laatste zou dan meer in overeenstemming zijn met de situatie tijdens het opnames maken. Het paneel komt dan wat verder weg van de telescoop te staan. Ik kan me niet voorstellen dat dit bij een refractor iets uit zou maken. Bij een newton daarentegen misschien wel. Zo zou met het flatpaneel direct tegen de telescoop, er direct licht vanaf de rand van het paneel rechtstreeks in de focustube, waar vaak de comacorrector zit, kunnen schijnen. Dit kan dan ongewenste reflecties veroorzaken. Dat zou dan duidelijk te zien moeten zijn in de betreffende flat-frames. Dit schreeuwt om een test. Zo gezegd zo gedaan. Ik heb 2 series van 25 flats genomen en gestackt tot master-flats. Een serietje met en een zonder de dauwkap ertussen. Nu bleek de Mean waarde van de Zonderkap-flat iets hoger te liggen dan zijn opponent. Dat is met een linear fit gelijkgetrokken. Wanneer ik naar de beide contourplots kijk, zie ik geen verschil. Wanneer ik ze van elkaar aftrek krijg ik een nagenoeg egaal zwart beeld. Hier zou je dus de conclusie kunnen trekken dat het geen verschil maakt. Wie schiet mijn redenatie lek? Arie Metkap_contourPlotZonderkap_contourPlotMetkapZonderkap

Vanavond 'scheerde' een rotsblokje van circa 250m diameter aan de Aarde voorbij (officieel is de diameter geschat op 144 à 322m). Gelukkig miste het object ons afgelopen nacht op een afstand van grofweg 1.2 miljoen kilometer, dus iets meer dan drie keer de afstand van de Aarde tot de Maan. Op het moment van de opname was de afstand tot 1998 HH49 circa anderhalf miljoen kilometer en wij deze net onderweg van het sterrenbeeld Waterman naar Vissen. De planetoïde is een van de 18232 Apollo-class Asteroids, hetgeen inhoudt dat het een object is dat de baan van de Aarde kruist. 1998 HH49 draait in een baan om de Zon van 705 dagen (een kleine twee jaar) met een baansnelheid van circa 15km/s (met variaties van circa 4km/s). Vanwege de korte afstand tot de Aarde was de schijnbare snelheid circa 21 boogseconden per minuut, hetgeen goed te zien is aan de sterstrepen op de foto die 60 seconden belicht is. Opname in een enkele sub van 60s rondom 19:28:14UTC met de SkyWatcher Esprit 150ED, ZWO ASI1600MM Pro Cool en ZWO luminance filter. Nicolàs1998_HH49_231017_192814UTC

Gisteren eindelijk een heldere nacht maar wil lichtvervuiling val de lodge van de buren. Gemaakt in Namibië Damaraland Vingerklip lodge. Geen superfoto. Het is een singleshot met een Nikon D5200 verder niet veel aangedaan. Paul    DSC_7243-Edit-Edit2

IC 5146; De Cocoon, gelegen in het sterrenbeeld Zwaan (Cygnus), omringd door moleculaire wolken. Data is verzameld van 24 t/m 26 september. In totaal zijn 105 frames van 5 minuten gebruikt, voor een totale integratietijd van 8 uur en 45 min. Optiek: Skywatcher QUATTRO 150P/0.85x Aplanische Coma Corrector (F/3,45). Filters: Optolong L-pro. Camera: Altair Astro 269C PROTEC HYPERCAM, gekoeld op -10°C, GAIN 282 (HCG), offset 150. Montering: Skywatcher NEQ6. Guiding: 9x50 Finderguider/QHY5. Focusing: ZWO EAF Aansturing: N.I.N.A. (montering (EQmod)/camera/guiding (PHD2)/autofocus/platesolving (ASTAP)/meridiaan flip). Kalibratie met 36 darks / 25 flats / 25 darkflats. Processing: PixInsight (Starless [RC Astro SxT] DBE / SPCC / RC Astro BxT / RC Astro NxT / GHS (starless en op sterren) / SCNR).#18IC5146_8hrs50_slDBE_SPCC_BxT_NxT_slGHS_GHSstars_NxT_SCNR_80

Een WIP, maar gezien het invallen van de herfst en de daarmee samenhangende onzekerheid in helder weer, toch maar een eerste bewerking. Lynds Bright Nebula (LBN) 777; De Baby Eagle onderdeel van de moleculaire wolken in Taurus en gelegen dicht bij de Zeven Gezusters (M45). Data is verzameld van 4, 5, 7-9, 25 en 26 september. In totaal zijn 193 frames van 5 minuten gebruikt, voor een totale integratietijd van 16 uur en 5 min. Optiek: Skywatcher QUATTRO 150P/0.85x Aplanische Coma Corrector (F/3,45). Filters: Optolong L-pro. Camera: Altair Astro 269C PROTEC HYPERCAM, gekoeld op -10°C, GAIN 282 (HCG), offset 150. Montering: Skywatcher NEQ6. Guiding: 9x50 Finderguider/QHY5. Focusing: ZWO EAF Aansturing: N.I.N.A. (montering (EQmod)/camera/guiding (PHD2)/autofocus/platesolving (ASTAP)/meridiaan flip). Kalibratie met 36 darks / 25 flats / 25 darkflats. Processing: PixInsight (Starless [RC Astro SxT] DBE / SPCC / RC Astro BxT / RC Astro NxT / GHS / SCNR).#17LBN777_16hr5min_slDBE_SPCC_BxT_NxT_GHS_NxT_DynCrop_SCNR

24-9-2023 begon als een bewolkte dag, maar halverwege de middag trok het open. Voor mij moest ik toch nog wachten tot na 17:00u omdat de zon achter de schoorsteen verdwenen was. Hoe dan ook deze opname zijn van tussen 17:00 en 18:00u. De seeing was matig, ook al omdat de zon laag aan de hemel stond. De SSSMonitor gaf een gemiddelde waarde van 3,2 arcsec, De opname is gemaakt met een Intes MK-72 met 2x barlow en de camera is een POA Apollo-M . Voor de telescoop zit een Baader ND3.8 filter en voor de camera een Baader continuum filter. De hoeveelheid zonnevlekken in AR3445 is bijna niet te tellen,volgens SolarMonitor.org zijn het er 24  maar ik zit al boven de 60. Opnam ezijn gemaakt met FireCapture en het stacken met AS!3, verdere bewerking met Ps.  Zon_2023-09-24_172647_AR3445-color-aZon_2023-09-24_172539_AR3435-color

24-9-2023 begon als een bewolkte dag, maar halverwege de middag trok het open. Voor mij moest ik toch nog wachten tot na 17:00u omdat de zon achter de schoorsteen verdwenen was. Hoe dan ook deze opname zijn van tussen 17:00 en 18:00u. De seeing was matig, ook al omdat de zon laag aan de hemel stond. De SSSMonitor gaf een gemiddelde waarde van 3,2 arcsec, De opname is gemaakt met een Intes MK-72 met 2x barlow en de camera is een POA Apollo-M . Voor de telescoop zit een Baader ND3.8 filter en voor de camera een Baader continuum filter. De hoeveelheid zonnevlekken in AR3445 is bijna niet te tellen,volgens SolarMonitor.org zijn het er 24  maar ik zit al boven de 60. Opnam ezijn gemaakt met FireCapture en het stacken met AS!3, verdere bewerking met Ps.  Zon_2023-09-24_172647_AR3445-color-aZon_2023-09-24_172539_AR3435-color

LDN 1251; De Angler of Diepzeehengelvis nevel, aka Rotte vis nevel, een donkere moleculaire wolk in het sterrenbeeld Cepheus die prachtig afsteekt tegen een vol melkweg sterveld. Data is verzameld van 13 t/m 16 september. In totaal zijn 240 frames van 5 minuten gebruikt, voor een totale integratietijd van 20 uur. Optiek: Skywatcher QUATTRO 150P/0.85x Aplanische Coma Corrector (F/3,45). Filters: Optolong L-pro. Camera: Altair Astro 269C PROTEC HYPERCAM, gekoeld op -10°C, GAIN 282 (HCG), offset 150. Montering: Skywatcher NEQ6. Guiding: 9x50 Finderguider/QHY5. Focusing: ZWO EAF Aansturing: N.I.N.A. (montering (EQmod)/camera/guiding (PHD2)/autofocus/platesolving (ASTAP)/meridiaan flip). Kalibratie met 36 darks / 25 flats / 25 darkflats. Processing: PixInsight (Starless [RC Astro SxT] DBE / SPCC / RC Astro BxT / RC Astro NxT / GHS / SCNR).LDN1251_20hrs_DBE_SPCC_BxT_NxT_SCNR_GHS_NxT_90

Op 14 september 2023 heb ik Kemble's Cascade in beeld gebracht, een asterisme dat naar de open sterrenhoop NGC1502 leidt. Deze sterrenhoop bevindt zich op circa 3500 lichtjaar van ons in de richting van het sterrenbeeld Camelopardalis. NGC1502, in de linkerbenedenhoek van de afbeelding, werd op 3 november 1787 ontdekt door William Herschel. De Cascade werd geïntroduceerd door pater Lucian Kemble (1922–1999), een franciscaner monnik en amateurastronoom die er een brief over schreef aan Walter Scott Houston, een Amerikaanse popularisator van amateurastronomie. Kemble noemde het asterisme "een prachtige waterval van zwakke sterren die vanuit het noordwesten naar de open sterrenhoop NGC 1502 tuimelen". Houston schreef op zijn beurt een artikel over het asterisme in Sky & Telescope en gaf het de naam Kemble's Cascade. De opname vond plaats in LRGB, er werd in totaal zes uur en veertig minuten aan data verzameld voor deze foto: 380 x 30s luminance, 70 x 60s per RGB. Gefotografeerd met de SkyWatcher Esprit 80ED, ZWO EFW met ZWO LRGB filters en ZWO ASI1600MM Pro Cool. De volledige plaat staat op mijn server. NicolàsKembles-Cascade_230914

Hoi Paul, lastig is het zeker, vooral om de juiste kleur te pakken te krijgen. Ik heb een poging gedaan de plaat wat minder geel te maken, zodat de blauwe details wat beter naar voren komen. Interessant object en zeker niet de laatste keer dat ik M31 op de korrel neem. NicolàsM31_230909c

Foto genomen van de komeet C/2023 P1 Nishimura vorige week woensdagmorgen om ca 5,30 uur. De komeet stond echt laag, in de achtertuin was het onmogelijk om een foto te maken. De avond tevoren heb ik de Star Adventurer in de achtertuin op de poolster gericht. \'s Morgens heb ik deze op de eerste verdieping op het balkon opgesteld. De poolster was daar niet te zien, zodoende heb ik hem met een kompas op het noorden gericht. Het was een gok, maar het werkte. Op deze manier kon ik foto’s van ca 15 minuten maken met mijn 200 mm telelens. Het resultaat valt toch een beetje tegen, met in het achterhoofd, dat Nishimura de komeet met een 200 mm telelens ontdekt heeft Totaal heb ik 64 foto’s van 15 seconden gemaakt, waarvan de eerste 37 bruikbaar waren. Apparatuur: - Star Adventurer - 70-200 mm Canon telelens - Canon RP (mod) - CLS filter C-2023_P1_Nishimura_6-9-2-23_200_mm_RP_full_SA_Begin-lpc-cbg-crop-crop-StR22DPPAPbest NW

Het moest er dan toch maar eens van komen, sommige objecten zijn nu eenmaal te groot, zelfs voor de SkyWatcher Esprit 80ED op f/5 in combinatie met de ZWO ASI1600MM Pro Cool. Ik had M31 al een eerder gefotografeerd, gewoon als test om te kijken of bovenstaande kijker een beetje beviel. Die opname bestond uit slechts één paneel, waardoor niet heel M31 op de plaat paste. Nu wou ik toch wat meer ruimte hebben en dus dan toch maar een mozaïek in twee panelen, met 20% overlap, het Andromeda stelsel op de plaat gezet. Het idee was dit allemaal in één nacht te doen, maar door een verkeerde instelling in NINA bij het tweede paneel ging dat paneel vreselijk de mist in en kon ik alle subs weggooien. De volgende nacht werd het onverwachts helder en dus dat tweede paneel geschoten. Het voordeel ervan was dat ik in dezelfde richting kon beginnen en dus dezelfde lichtvervuiling moest zien te trotseren. Nadeel was, dat de eerste nacht lang niet zo helder was als de tweede, terwijl in de tweede nacht wat hoge bewolking voor wat sluier zorgde. Ik hoopte dat APP dit alles zoals altijd probleemloos zou oplossen, maar dat bleek nog niet zo eenvoudig. Met name de lum-panelen bleken qua contrast zover uit elkaar te liggen, dat het gezamenlijke lum-paneel heel wat hoofdbreken kostte om fatsoenlijk te maken. Maar ook de RGB-panelen bleken niet 100% uit APP te komen, waardoor de rechter helft richting magenta neigde en de linker helft richting groen. @paulvolman had meldde al dat het "...een van de moeilijkste objecten om vast te leggen [is] en dan met name de bewerking." Een gewaarschuwd mens telt voor twee en dat hebben we geweten... Afijn, uiteindelijk de volgende aanpak gekozen: eerst de acht losse panelen geproduceerd zoals enkelvoudige opname verwerkt worden en daarbij LNC op 1st degree gezet met 3 iterations en MBB op 7%. Die acht panelen vervolgens als lights in APP geladen en met zeven verschillende instellingen gestapeld in mosaic-mode. Uiteindelijk bleken de volgende combinaties te werken (die gaven het minste verschillen tussen de twee panelen): L - 1st order LNC, 1 iteration, 20% MBB R - 1st order LNC, 1 iteration, 20% MBB G - 1st order LNC, 1 iteration, 30% MBB B - 1st order LNC, 3 iterations, 20% MBB Uiteindelijk die vier panelen in RGB-combine geladen en tot kleurenplaat verwerkt. De rechter helft bleek nog erg paars, dus in Siril de hele plaat geïnverteerd (Negative Transformation) en Remove Green Noise erop losgelaten. Na wederom positief maken was de plaat al een stuk beter. Vervolgens de achtergrond en sterkleuren links en rechts zoveel mogelijk gelijk gemaakt en in het midden de overlap van de panelen in helderheid gecorrigeerd. Daarna nog wat cosmetische handelingen (verzadiging, beetje aan de curven trekken, hier en daar wat lichte en donker banen corrigeren), met onderstaande afbeelding tot resultaat. Alle correctie voelen als prutswerk, maar van @ariebakx heb ik geleerd dat dit Post-editing heet... ;-) Zo heb ik weer wat geleerd voor de volgende keer. In vervolg zal ik toch mijn best doen beide panelen onder gelijke omstandigheden proberen te schieten. Dus nacht 1 eerst paneel 1 en dan paneel 2 en dan de tweede nacht de volgorde omdraaien, zodat beide panelen ongeveer gelijke omstandigheden hebben. Opname bestaat per paneel uit 180 x 30s luminance en 45 x 60s RGB. Totale integratietijd is dus 6 uur (3 uur per paneel). NicolàsM31_230909

Afgelopen bloedhete septemberweek druk in de weer geweest met data verzamelen van opnieuw een donkere nevel. Opname is van Barnard 150, een donkere moleculaire wolk in het sterrenbeeld Cepheus die prachtig afsteekt tegen een vol melkweg sterveld. Data is verzameld in de afgelopen vrij lange heldere periode; 3 t/m 10 september. In totaal zijn 395 frames van 5 minuten gebruikt, voor een totale integratietijd van 32 uur en 55 min. Optiek: Skywatcher QUATTRO 150P/0.85x Aplanische Coma Corrector (F/3,45). Filters: Optolong L-pro. Camera: Altair Astro 269C PROTEC HYPERCAM, gekoeld op -10°C, GAIN 282 (HCG), offset 150. Montering: Skywatcher NEQ6. Guiding: 9x50 Finderguider/QHY5. Focusing: ZWO EAF Aansturing: N.I.N.A. (montering (EQmod)/camera/guiding (PHD2)/autofocus/platesolving (ASTAP)/meridiaan flip). Kalibratie met 36 darks / 25 flats / 25 darkflats. Processing: PixInsight (Starless [RC Astro SxT] DBE / SPCC / RC Astro BxT / RC Astro NxT / GHS / SCNR). B150_32hrs_55min_StlDBE_SPCC_BxT_NxT_SCNR_GHSstretch-sat_SCNR_NxT_90

Ja, het was helder een aantal nachten. Maar wat te fotograferen? Een oude bekende opgezocht die ,vanwege de grondmist hier, mooi hoog aan het firmament staat. Dan kom je al gauw in de Zwaan terecht. De Pickerings Triangle leek me wel mooi om eens het verschil daar van breedband en smalband te laten zien. Smalband dan in HOO want daar is met S2 niks te halen. LRGB L 80x120s RGB 3x30x120s HOO 100x180s Ha en O3 Het verschil is wel duidelijk. Pickerings_triangle_LRGB_V2_RSHOO_RGB_Stars_NBNorm_V2_RS

Ja, het was helder een aantal nachten. Maar wat te fotograferen? Een oude bekende opgezocht die ,vanwege de grondmist hier, mooi hoog aan het firmament staat. Dan kom je al gauw in de Zwaan terecht. De Pickerings Triangle leek me wel mooi om eens het verschil daar van breedband en smalband te laten zien. Smalband dan in HOO want daar is met S2 niks te halen. LRGB L 80x120s RGB 3x30x120s HOO 100x180s Ha en O3 Het verschil is wel duidelijk. Pickerings_triangle_LRGB_V2_RSHOO_RGB_Stars_NBNorm_V2_RS

De nachten van 5, 6 en 7 september 2023 waren behoorlijk helder en dus heeft het observatorium weer volop gedraaid. Het doel deze keer was Sh2-115, een reflectienevel in sterrenbeeld Zwaan op circa anderhalve graad van Deneb en op circa 7500 lichtjaar van onze rots. Het kleine blauwe vlekje linksonder het midden is Sh2-116, ook wel bekend als Abell 71 en PK85+4.1, en was oorspronkelijk geclassificeerd als een kleine planetaire nevel. Recent onderzoek heeft echter aangetoond dat het een HII gebied is. De nevels zijn voornamelijk actief in H-alpha, het signaal in O-iii en S-ii is bijzonder zwak. De opname is gemaakt unguided met de SkyWatcher Esprit 80ED, ZWO EFW met ZWO unmounted 36mm smalbandfilters en ZWO ASI1600MM Pro Cool. De subs zijn geschoten bij unity gain en een belichtingstijd van 210s. Er zijn 112 subs geschoten in H-alpha (392 minuten), 118 in O-iii (413 minuten) en 108 in S-ii (378 minuten), in totaal 1183 minuten oftewel 19 uur en 43 minuten. Getoonde plaat is een crop van het origineel op mijn server. NicolàsSCNR (type=0, amount=1.00, preserve=true)

In 1773 heeft Charles Messier de Andromeda nevel in zijn catalogus opgenomen onder nummer M31. In die tijd dacht hij nog dat het om een nevel ging, maar sinds de ontdekking van Cepheïden in deze nevel, door Edwin Hubble in 1923, is de Adromeda nevel een Galaxy geworden. Voor mij is M31 een van de moeilijkste objecten om vast te leggen en dan met name de bewerking. Ik ben nu als meer dan 12 jaar bezig met de digitale astrofotografie hobby, maar het is mij nog steeds niet gelukt om er een knap plaatje uit te krijgen. Toch probeer ik het steeds weer en nu ook met de nieuwe camera. In deze test begint het er dan eindelijk een beetjes op te lijken. De opname is gemaakt op 20 augustus 2023 met een Omegon Pro 104/650 telescoop met flatner en een POA Poseidon-M Pro camera gekoeld op -10°C. De opname bestaat uit 60 subs in LRGB van 30 seconden bin1x1. Het stacken is gedaan in MaximDL en de bewerking in Photoshop. De originele resolutie is 6252x4176 dat is te groot voor de site dus heb ik de foto wat moeten verkleinen. Tijdens het stacken is alleen gebruik gemaakt een master-BIAS  verder geen darks of flats.M31-LRGB-ea-small

De Veil Nebula of sluiernevel in sterrenbeeld de zwaan is een ideaal object om small-band opname te testen. Dit object is een van de eerste tests geweest voor mijn nieuwe camera, waar ik nu, eindelijk, ook alle filter bij heb. De opname is gemaakt op 13 augustus 2023 en die avond heb ik 6x Ha van 300sec, 5x OIII in 300sec en 5x Ha 600sec met 4 x OIII in 600sec kunnen maken. Alle opnamen waren in bin2x2 uiteindelijk heb ik de 600sec opnamen gebruikt voor de stack in MaximDL. De verdere bewerkingen is gedaan in Photoshop. Bij de bewerking is Ha gebruikt voor het rode kanaal en OIII voor het blauwe kanaal. Het groene kanaal heb ik kunstmatig gemaakt vanuit het rode en blauwe kanaal (Synthesize Green channel from Red en Blue). Daarna zijn de sterren uit de foto gehaald en is de nevel bewerkt. Na de bewerking heb ik de sterren weer teruggezet. De gebruikte telescoop is een Omegon Pro 104/650 met flatner en de camera is een POA Poseidon-M Pro gekoeld tot -10°C. Voor het guiden heb ik gebruikgemaakt van de Robtics 80ED telescoop met een POA Saturn-C camera. De montering is een iOptron CEM120.      NGC6960-2e