Toen ik begon met astrofotografie heb ik gewerkt met een Olympus OM-1 kleinbeeldcamera. Uiteraard volgen met behulp van een volgkijker en kruisdraadoculair (autoguiders kwamen net in opkomst en lagen toen buiten het bereik van mijn budget). Na de OM-1 verder gegaan met een Mamiya M645 middenformaatcamera. Rond 2006 ben ik overgestapt op digitaal.
Je gebruikt het liefst een film met een hoge roodgevoeligheid tot en met de H-alpha emissielijn (656 nm). Ikzelf werkte voornamelijk met Kodak Ektachroma 200 diafilm. Zeker op middenformaat prachtig om te projecteren, maar met een goede diascanner ook prima te digitaliseren (en desgewenst wat na te bewerken). Op mijn site kun je nog tal van resultaten uit het analoge tijdperk bekijken. https://www.mauricetoet.nl/DeepSky/
Hieronder een voorbeeld van de Noord-Amerikanevel. Een half uur belicht op Kodak Ektachrome 200 met een Mamiya M645 en BORG 101 mm f/3,9 ED-refractor vanuit Puimichel, Frankrijk (2 oktober 2005).
De samenstelling van filmemulsies wordt regelmatig door producenten gewijzigd. Bij het moderniseren van films is de roodgevoeligheid in H-alpha juist steeds minder geworden. Dit om (lichte) huidtinten natuurlijker over te laten komen. Zo was Fuji Provia 400F lange tijd een geliefde film, totdat die eind jaren ’90 in gewijzigde vorm werd uitgebracht. Je zult op de websites van filmproducenten de spectrale respons na moeten gaan. En verder natuurlijk gewoon veel experimenteren. Dat is leuk en leerzaam. Op het cloudynights forum is overigens nog een speciaal subforum voor analoge fotografie. De activiteit is daar echter zeer laag. Er wordt nog nauwelijks aan analoge astrofotografie gedaan.
