- This topic has 24 replies, 4 voices, and was last updated 4 years, 8 months ago by
.
-
Posts
-
De zonnevlekken AR2866 en AR2868 domineren de laatste tijd behoorlijk en zijn een lust voor een amateur astronoom zoals ik. Deze opname is wél gemaakt op 7 september 2021 en wel om 18:00u METZ. Dat is vrij laat in de middag en en de zon had al de hele dag staan schijnen dus alles bij mij in de sterrenwacht was behoorlijk opgewarmd. Daarom de waterkoeler aangezet en gestart met de opname. De zonnevlekken AR2866 en AR2868 zijn groot en kunnen net niet samen in het beeldveld van mijn telescoop komen. Daarom bestaat deze foto uit 4 films van 20 sec die in een mozaïek zijn samengevoegd. De seeing had een gemiddelde waarde van 4,75 wat middelmatig tot slecht te noemen is. Dat heb je toch meestal later op de dag. In de bijlage niet alleen de foto van de zonnevlekken ook een screendump van de seeing tijdens het waarnemen, gemaakt met de SSSMonitor, een project dat ik samen met Nicolàs heb gemaakt. De telescoop is een Omegon Pro 104/650 met 4x powermate en een Daystar ION 0,7Å, watergekoeld. De camera is een Basler acA1280-60gm elke opname duurt 20sec maar er zijn zoveel onscherpe frames dat maar een fractie van die frames gebruikt zijn. Al met al vind de opname toch geluk en wilde die met jullie delen.
Paul
Wauw, dat is een mooie scherpe plaat Paul, kudo’s voor de seeing selector die je samen met Nicolàs hebt ontwikkeld.
Prachtige beelden ! Hoe kom je aan de nummers van de zonnevlekken, is er een website die ik kan raadplegen hierover ?
Hoe kom je aan de nummers van de zonnevlekken, is er een website die ik kan raadplegen hierover ?
Hoi Francis,
De nummers zijn de id’s van de Active Regions (vandaar AR) die ieder uit meerdere zonnevlekken kunnen bestaan. Ik haal ze van SpaceWeather.com. Helemaal links op de pagina is een kleine weergave van de Zon te zien met daarin de nummers van de actieve regio’s. Als je op dat plaatje klikt, krijg je de volledige en ook geannoteerde afbeelding.
De AR-nummering bestaat eigenlijk uit 5 cijfers. De nummering begon op 5 januari 1972 en bereikte op 14 juni 2002 het actieve regionummer 10.000. Al snel na 14 juni besloot men die 1 in de rapportages te laten vervallen. We beschouwd zijn de getoonde regio’s dus AR12866 en AR12868
Nicolàs
https://www.dehilster.info/astronomy
In the observatory: Mount: 10Micron GM3000HPS, OTAs mounted: SW Esprit 80ED & Esprit 150ED, Celestron C11 XLT EdgeHD, Lunt LS80THA single stack, GTT60 (60mm aperture Galilean Type Telescope), Cameras: ZWO ASI1600MM Cool (2x), ASI174MM, ASI290MM & MC, QHYCCD QHY163M, OTAs on the ground: SW Explorer 300PDS, Bresser Messier 130/650 & 90/500.
Die nummer zijn Active Region nummers. Deze actieve gebieden zijn van tijdelijke aard en worden gekarakteriseerd door sterk wisselende magnetische velden en geassocieerd met zonnevlekken. De National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA) is een Amerikaanse organisatie die deze AR nummer vrijgeeft en registreert. Elke zonnevlek is een actief gebied die door verschillende invloeden ontstaat. Bij de registratie van dit actief gebied wordt vermeld waaruit die gebied bestaat, welke stralingen daar vanaf komen en of die voor de aarde schadelijk kan zijn. (zonnevlekken zijn nu eenmaal naar de aarde gericht en uitbarstingen daarin kunnen de aarde met een paar dagen bereiken) Elk actief gebied moet op zijn mist door 3 officiële waarnemers / waarneemstation zijn waargenomen en die gegevens worden dan aan de NOAA doorgegeven en vastgelegd en krijgt een ARnummer. De 2 gebieden in mijn artikel hebben officieel de nummers AR12866 en AR12868, maar omdat het jaren duurt voor het eerste cijfer wijzigt en omdat astronomen ook wel een beetje lui zijn laten we gemakkelijkheidshalve dat eerst cijfer wegvallen en wordt het dus AR2866 en AR2868. Er zijn diversen sites waar die AR nummers worden weergegevens, bijvoorbeeld de SOHO site of wat ik zelf altijd gebruik is SolarMonitor maar er zijn er veel meer.
Paul
Heel erg bedankt Paul en Nicolàs voor de uitgebreide uitleg. Deze sites heb ik al direct opgeslagen onder mijn favorieten.
Ik ben nog altijd op zoek naar de meest geschikte zonnekijker voor mij. Het probleem is dat ik absoluut wil werken met een DSLR. Blijkbaar zijn de
kleine Lunt’s en Coronado’s enkel geschikt voor astrocamera’s.
Daarom denk ik om een Explorer scientific 127 of 152 aan te kopen samen met een Daystar quark chromosphere en een ERF filter voor vooraan. Deze kijker
zou ik dan enkel voor zonnefotografie inzetten. Ik weet niet of daar nog een blokking filter nodig is. Ik ben absoluut niet van plan om visueel te kijken,
ik kijk wel veilig op de monitor van mijn DSLR, safety first nietwaar… Hebben jullie bedenkingen bij deze overweging ?Lijkt mij geen goede keuze. Bedenk wel dat een Daystar Quack een ingebouwde 4.3 barlow heeft dan kom je al gauw boven de 4 meter brandpunt met die 2 type telescopen. De versterking is groot, je zien vignettering in je camera. Het zijn dan enkele opnames. Het scherpstellen wordt lastig en details uit de fotos halen zal niet lukken. Ik weet niet welke DSLR je wilt gebruiken, maar dat zit meestal er ook nog een IR blocking filter in en dan wordt voor het opnemen in Ha weer veel tegen gehouden, niet doen dus.
Een extra blocking filter voor de Quack is niet nodig. Wel een goed ERF filter aan de voorkant. Met een Quack is het trouwens veilig om met een oculair de zon waar te nemen, daar is hij eigenlijk voor gemaakt. Zonnefotografie gaat eigenlijk alleen goed door het maken van met films met een monochrome camera. De frames van die film ga je dan stacken met een software programma en die haalt dan maar een klein percentage goed en scherpe frames uit die film en maakt daar 1 foto van. Verder software kan die foto weer bewerken om alle details die er inzitten er ook uitgehaald worden.
Nog even een voorbeeld wat ik 6 jaar geleden even bij wijze van test gedaan. Ik wilde ook proberen wat mijn Nikon D5200 met mijn zonnetelescoop deed. Opname 8 maart 2015: De telescoop was toen een Robtics 102 f/7 met 4x barlow en een Daystar ION 0,7Å actief filter, te vergelijken met een Quack maar dan met 2 inch diameter en geen ingebouwde barlow en de Nikon D5200. Voor de Robtics zat een ERF filter. Daar heb ik toen de 2 eerste onderstaande foto’s mee gemaakt. Daar ben ik gauw mee gestopt en toen een ZWO ASI120MM, wat later bleek eigenlijk een slechte camera is voor zonnefotografie, op gezet en dat is foto 3 die bestaat uit een panorama van 4 films van 30 seconden. van het zelfde gebied. Dat is wel een zwart/wit foto en die kunnen we ook in kleur weergeven, foto 4. De kleuren zijn eigenlijk altijd kunstmatig ingevoegd. bij opname van de zon. Een DSLR geeft de kleur aan die het filter doorgeeft.
Paul
Dit is zeer interessant Paul, bedankt om hierover te berichten. Een astrocamera zal wel beter presteren dan mijn Nikon D5600 waar ik al mijn astrowerk mee doe, ook lucky imaging van maan en planeten. Ik ben 65 jaar, maar toen ik 50 werd kreeg ik last van ‘Menière’ (evenwichtsproblemen) Na een aantal jaren had ik door dat deze evenwichtsproblemen werden veroorzaakt door mijn pc scherm. Als ik langer dan 20 min/dag voor een scherm heb gezeten, ben ik de volgende dag niet meer stabiel. Dit praktisch probleem heb ik dan opgelost met een beamer. Al mijn pc werk wordt dus gedaan op een projectiescherm. Daarom dat ik nooit een astro-camera heb willen hebben omdat je er dan weer een laptop naast moest zetten en dat is voor mij weer problemen zoeken.
Ik vermoed dat als ik mijn Nikon op zwart wit zet, ik ook scherpere beelden kan bekomen, alhoewel opnamen in RGB ook bruikbaar zouden zijn: In het boek “Solar astronomy” wordt gesteld dat men heel degelijke zonfoto’s kan maken met een DSLR in RGB. Het groene beeld wordt dan bewerkt om de oppervlakte van de zon te voorschijn te halen en het rode beeld voor de protuberansen, en nadien worden beiden samengevoegd.
Ik heb al gedacht om een verlengde usb- kabel van 15 m aan te schaffen om een astro-camera te verbinden met mijn vaste pc, zodat ik via de beamer de camera zou kunnen bedienen. Het probleem is dan nog de scherpstelling en besturing van de montering, die moeten dan ook op afstand gebeuren…
Vandaag kreeg ik een ingeving. Stel dat ik toch een astrocamera aanschaf voor zon, maan en planeten, dan zou ik toch kunnen scherpstellen en kadreren via een omweg. Ik heb een kleine drone met een degelijk ingebouwde camera. Het beeld wordt getoond op een kleine smartphone. Deze middag heb ik de drone opgesteld voor mijn projectiescherm en nu blijkt dat als ik buiten sta naast mijn telescoop, ik heel duidelijk kan zien wanneer het beeld scherp is of niet en zo zou ik naast focussen ook kunnen kadreren…
Het wordt me duidelijk dat om echt goede foto’s te maken van protuberansen, het een voordeel is van een grote diameter. Daarom dacht ik aan de Explorer scientific 152 waar ik al een prachtige opname van gezien heb met een daystar quark. Het moet niet echt een APO zijn want in H alpha ga je van de chromatische aberatie niets meer merken. Ik zou wel een kleurcamera kiezen om ook de kleur van planeten te hebben. Alle bedenkingen van de ervaren astrofotografen zijn altijd welkom.Hoi Francis,
een paar puntjes ter overweging:
- Bij een achromaat hebben niet alle kleuren hetzelfde brandpuntsafstand (bij een APO ook niet, maar daar zijn de verschillen kleiner);
- Ga je in kleur fotograferen, dan is dus niet het hele spectrum in focus;
- Ga je in kleur fotograferen, dan gaat dat ten koste van de resolutie (zie mijn artikel, met name het deel over de kleurencamera);
- Met een monochroom camera kan je voor de RGB opnames apart scherpstellen (als je van te voren het verschil tussen de filters weet en van een motorfocuser gebruik maakt, dan is het een kwestie van één keer echt scherpstellen en daarna een paar stappen corrigeren);
- Kleurenfilters zijn breedbandig, dus ook binnen die bandbreedte kan bij een achromaat wat onscherpte optreden;
- Een 152mm refractor geeft mooie resolutie! Ik heb met mijn 150mm Esprit opnames gemaakt die niet onderdoen aan die van mijn C11.
- Een DayStar Quark werkt pas optimaal bij f/15 – f/30, full-disc opnames zijn dan alleen mogelijk met een full-frame camera als je de volle 152mm wilt gebruiken om details te zien;
- Omdat je bij de Zon zeer smalbandig bezig bent, maakt het voor gebruik met een H-alpha filter zoals de Quark het type objectief vrijwel niet uit, het kan zelfs met een goede singlet.
Hopelijk kan je hier iets mee.
Nicolàs
https://www.dehilster.info/astronomy
In the observatory: Mount: 10Micron GM3000HPS, OTAs mounted: SW Esprit 80ED & Esprit 150ED, Celestron C11 XLT EdgeHD, Lunt LS80THA single stack, GTT60 (60mm aperture Galilean Type Telescope), Cameras: ZWO ASI1600MM Cool (2x), ASI174MM, ASI290MM & MC, QHYCCD QHY163M, OTAs on the ground: SW Explorer 300PDS, Bresser Messier 130/650 & 90/500.
Hey Nicolàs, Bedankt voor de toelichtingen, ik vind dit zeer interessant. Maar ik vrees dat jouw ‘mijn artikel’ een beetje boven mijn niveau reikt, niet iedereen kan dit behappen. Ik ben meer iemand van ‘try and error’ en hou vooral rekening met de praktische toepassingen, de theoretische berekeningen laat ik aan de meer geniale lieden over. Wel heb ik proefondervindelijke kennis, zoals ik goed weet dat niet elke vergroting nuttig is, er is een limiet maar die grens zoek ik dan op door visueel te beoordelen en dan te noteren. Maar ik bewonder zij die het theoretisch kunnen beredeneren.
Ik zou voor een 150 mm achromaat gaan, met een grote ERF filter vooraan. Dan moet er voor de Daystar quark chromosfeer nog een UV/IR filter. Ik weet dat ik dan niet de hele zonneschijf zal kunnen fotograferen (4.2x barlow ingebouwd), maar ik hecht meer belang aan gedetailleerde protuberansen en hopelijk kan ik deze in animatie gieten. De bedoeling is dat ik de DSLR zal gebruiken, en indien het een resolutievoordeel zou opleveren, zou ik mijn Nikon op zwartwit zetten als ik de zon of de maan vastleg. Tenzij jij nu al kunt zeggen dat dit geen enkele zin heeft, dat dit enkel van betekenis is als je met een monokleur astrocamera werkt. Laat het me a.u.b. weten, dan kan ik dat ook noteren.
Voor planeten zou ik dan in kleur werken, de D5600 kan filmen in HD aan 60fps en met elke sluitertijd die ik wens, zolang de histogram het toelaat.
Moesten de beelden van de zon ontgoochelen, dan zou ik alsnog kunnen proberen een ZWO camera aan te schaffen. Via mijn drone kan ik dan toch kadreren en focussen en een 15 m lange usb kabel is nog betaalbaar.
Nu zoek ik dus de interessantste 150 mm refractor, die zoektocht is ook leuk. Alle tips zijn altijd welkom…. :-)Hoi Francis,
het belangrijkste punt uit mijn artikel is, dat als je met een kleurencamera gaat werken, de resolutie (uitgaande van gelijke pixelgrootte) halveert. De ZWO ASI290MC en ZWO ASI290MM hebben beide dezelfde pixelgrootte van 2.9 micron, maar met de MM haal je een resolutie die twee keer zo hoog is dan met de MC versie. Beide camera’s leveren weliswaar een plaat van 2.13 megapixel en met dezelfde FOV, maar bij de MC is de helft van de pixels uit interpolatie ontstaan.
Ik was even vergeten dat die DayStar een ingebouwde Barlow heeft. Dit betekent dat je zelfs met een full-frame camera niet de hele zonneschijf kan fotograferen.
Mocht je jezelf serieus in de zonnefotografie gaan storten, dan is het boek Solar Astronomy een aanrader. Daar staan ook voorbeelden in van zelfbouw kijkers, gebaseerd op losse componenten zoals de DayStar quark.
Nicolàs
https://www.dehilster.info/astronomy
In the observatory: Mount: 10Micron GM3000HPS, OTAs mounted: SW Esprit 80ED & Esprit 150ED, Celestron C11 XLT EdgeHD, Lunt LS80THA single stack, GTT60 (60mm aperture Galilean Type Telescope), Cameras: ZWO ASI1600MM Cool (2x), ASI174MM, ASI290MM & MC, QHYCCD QHY163M, OTAs on the ground: SW Explorer 300PDS, Bresser Messier 130/650 & 90/500.
Hoi Francis,
Ik wil hier toch nog even op inhaken. Jouw Nikon D5600 kan inderdaad filmen maar die film worden gecomprimeerd en in 8bits opgeslagen, leuk voor een YouTube filmpje maar totaal ongeschikt voor astro wereld. Of je nu in kleur of monochroom opneemt, het blijft 8 bits en dat zijn 256 grijswaardes en ook nog gecomprimeerd. Hierdoor raak je heel veel informatie uit de frames kwijt en daar gaat het nu eenmaal om. Je probeert met de films zoveel mogelijk signaal eruit te halen waarbij de ruis wordt verminderd. Ook de turbulentie door warmte zal een wisselend beeld opgeven in scherpte, daarom worden maar een fractie van de frames die wij maken gebruikt. Alleen de goede, scherpte frames worden gebruikt voor het stacken en dan wordt met de software daar weer zoveel mogelijk informatie uitgehaald.
Een astrocamera schrijft de films weg 12, 14 of zelfs 16bits RAW formaat. Dit komt overeen met 4096, 16384 of zelf 65535 grijswaardes en niet gecomprimeerd. Dit is heel erg belangrijk voor het waarnemen van de protuberansen omdat je daar minieme variatie eruit wilt halen.
Ik begrijp niet helemaal wat je met de drone doet en hoe dat kadreren en focussen met die drone gaat. Maar als je een astrocamera gaat gebruiken is het verstandig dit samen met een laptop bij de telescoop de zetten, eventueel met een kap over de laptop zodat het zonlicht niet op het scherm valt. De astrocamera’s hebben bijna allemaal een USB3.0 aansluiting en die mag en kan niet langer zijn dan 3 meter. Met actieve USB kabel zou dat verlengt kunnen worden, maar dit geeft door de hoge framerate van de camera’s altijd problemen.Paul
Bedankt Nicolàs, dus als ik mijn DSLR op zwart wit zet, zou ik dan ook die verbeterde resolutie halen of zou dat geen verschil uitmaken ?
Ik heb dat boek al 5 weken en zit er elke dag uren in te studeren, het is een hele boterham maar razend interessant.Bedankt Paul, dus het heeft geen nut dat ik mijn DSLR op zwart wit zet. Tot nu toe heb ik mooie opnames kunnen maken met de videofunctie van de DSLR in Mov, maar je verliest inderdaad door de compressie. Toch heb ik er bruikbare foto’s (lucky imaging) van kunnen maken zoals de maan en Jupiter en mars. Moest je interesse hebben hier is een link naar mijn webpagina op Telescopius: https://telescopius.com/profile/francis-sneyers
Je hebt wel slecht nieuws voor mij, ttz. dat het verlengen van die usb kabel (voor mij zou 15 m nodig zijn) altijd problemen zal geven door de hoge framerate. Dan kan ik het gebruik van een astrocamera helemaal vergeten. Zoals ik reeds heb uitgelegd, een pc scherm geeft mij evenwichtsproblemen soms al na 15 minuten, daarom doe ik mijn pc werk met een beamer. Indien ik met een astrocamera zou gaan werken, had ik een 15 m kabel nodig om de camera te verbinden naar de pc in huis en via de beamer zou ik dan wel kunnen werken. Als ik dan de drone voor het projectiescherm van de beamer zet kan ik, staande naast de telescoop op het terras op de dronemonitor mijn projectiescherm zien en zo kadreren en scherpstellen. Het is omslachtig maar het zou kunnen werken, alleen als je zeker bent dat die verlengkabel van 15 m problemen gaat geven, dan moet ik er niet aan beginnen en blijft voor mij enkel nog de DSLR over om mee te werken.
- You must be logged in to reply to this topic.