Het is een regelmatig terugkerend onderwerp: heeft het wel zin in onze regio aan astrofotografie te doen? We hebben een hoop lichtvervuiling (naar ik eergisteren tijdens de Nacht van de Nacht begreep, zijn wij koploper) en het zou hier 'altijd bewolkt' zijn. Naar aanleiding van een draadje op Stargazers Lounge heb ik een overzicht gemaakt van alle nachtelijke sessies en heb daarbij zowel planetair als deep-sky werk samengevoegd. Alles bij elkaar kom ik op circa een opname per week, maar daarnaast heb ik ook nog gedurende 19 dagen opnames van de zon gemaakt (die zijn in de grafiek niet opgenomen) en vele dagen visueel waargenomen. Al met al mag ik niet ontevreden zijn, denk ik... ;-) NicolàsInFINNity-Deck_imaging_periods_2018-2019

Het Mars-filmpje is het resultaat van vier opnamesessies met een monochroomcamera met filterwiel, waarbij per sessie vier filmpjes van 120 seconden gemaakt zijn door de LRGB filters die met behulp van Animated GIF Maker tot een animated gif gemaakt zijn. Ieder van de vier frames is dus op de normale manier verwerkt door de filmpjes van 120s te stacken (met AutoStakkert). Daarbij kan eventueel WinJUPOS gebruikt worden om te deroteren, maar dat heb ik niet gedaan. Uiteindelijk had ik dus vier kleurenfoto's die met behulp van Animated GIF Maker tot een animated gif gemaakt zijn. NicolàsMars201013_ani-1

Hoi Francis, Het grote voordeel van WinJUPOS is dat je langere filmpjes kan maken, want ook zo'n filmpje kan je in z'n geheel laten deroteren. Dit deroteren is nodig om te voorkomen dat planetaire details door de draaiing van die planeet te veel uitsmeren en daardoor wazig worden. Ik heb dit onlangs met mijn Mars-opnames gedaan, maar doordat die opnames maar 120 seconden waren leverde het deroteren niet veel winst op. Je kan ook de volledige stacks deroteren, maar dan mag het filmpje, waarmee de stack gemaakt is, niet te lang zijn. Zelf heb ik het geleerd via deze on-line tutorial, waarin ook de lengtes van de opnames besproken worden. UT staat voor Universal Time en dat is de tijd te Greenwich, Groot-Brittannië, maar zonder correctie voor zomertijd. Als het bij ons zomertijd is, dan trek je 2 uur van onze tijd af, in de winter is dit één uur. Dat lijnenpatroon in jouw afbeelding is een tekening van Mars, maar omdat het programma nog niet weet wat voor optiek je gebruikt hebt, klopt de schaal nog niet. Je kan dit aanpassen op het tabblad "Opt.", zoals in onderstaande afbeelding. Vervolgens moet je aangeven hoe de camera georiënteerd was. Dit kan met de opties onder de knop "Outline Frame" op het "Adj." tabblad (voor Mars gebruik ik de optie "Rotation and scaling according to one known point", klik in de foto op de poolkap en vul 0° in voor de longitude en -90° voor de latitude). Op dit tabblad kan je met de cursortoetsen van het toetsenbord de tekening van Mars over de foto verschuiven. De optie "LD compensation" helpt bij het vinden van de juiste positie. NicolàsWinJUPOS_optics

Nu is het ook mogelijk om de hele SER-files te de-roteren en ze daarna door AutoStakkert te halen, dus dat wordt de volgende uitdaging… Dus, zo gezegd, zo gedaan... ;-) De SER-filmpjes door WinJUPOS gehaald met onderstaand resultaat. Vreemd genoeg is het vorige resultaat met WinJUPOS, waarbij alleen de AutoStakkert-stacks gederoteerd waren (WinJUPOS LRGB), beter dan dit resultaat waarbij de volledige filmpjes werden gederoteerd (WinJUPOS SER). Rest de vraag waarom het deroteren van de SER-bestanden geen verbetering brengt in dit geval. NicolàsMars201013_2351_WinJuPos_LRGB_vs_SER

Nu we toch aan het testen zijn, dan maar meteen de volgende: WinJUPOS. Met WinJUPOS is het mogelijk de verschuivingen, die veroorzaakt worden door de rotatie van de planeet, te compenseren. Mijn opnames zijn gemaakt met een monochroomcamera met filterwiel en bestaan uit vier filmpjes van ieder 120 seconden, in totaal dus 8 minuten waarneemtijd. Een dag op Mars is iets langer (2.7%) dan een dag op Aarde: 24 uur, 39 minuten en 35,24409 seconden. Dit betekent dat in de 8 minuten die mijn opname duurde Mars over een hoek van 1.95° verdraaide en dat details op, vanuit de Aarde gezien, het midden van de evenaar zich circa 115km verplaatsten (1.7% van de schijnbare diameter van Mars). Mijn Mars-opname heeft een diameter van circa 225 pixels, hetgeen dus een verschuiving zou betekenen van circa 4 pixels. Nu klopt dit niet helemaal, want mijn opnames zijn eerst door AutoStakkert gehaald, waardoor er vier frames gecreëerd zijn die ieder het gemiddelde van 120 seconden film tonen. Tussen het L-frame en het B--frame zit hierdoor circa 3 x 120 seconden, oftewel circa 6 minuten. De verschuiving tussen het L en B frame zal dus circa 3 pixels zijn. Evengoed zou dit zichtbaar kunnen (moeten?) zijn. Uitgaande van deze on-line handleiding heb ik de vier stacks door WinJUPOS gehaald met onderstaand resultaat. De rest van de bewerkingen zijn overeenkomstig met wat ik met mijn oorspronkelijke data gedaan heb. De verschillen zijn marginaal en je kan je afvragen of het de moeite van het extra processen waard was (afgezien van de kennis die het opleverde). Een van de redenen dat er weinig progressie te zien is, komt wellicht doordat WinJUPOS een plaatje produceert waarbij de rotatie-as van de planeet verticaal staat. Dit betekent dat de vier frames allemaal geroteerd zijn, hetgeen verlies van informatie oplevert. De resulterende afbeelding moest ik vervolgens weer terug roteren om te kunnen vergelijken met mijn eerste (originele) versie, wederom met verlies van informatie tot gevolg. Nu is het ook mogelijk om de hele SER-files te de-roteren en ze daarna door AutoStakkert te halen, dus dat wordt de volgende uitdaging... NicolàsMars201013_2351_met_zonder_WinJuPos_LRGB

Hoi Kees, dat zeg je goed inderdaad, RegiStax laat de werkelijke details beter zien, zoals de vlakte rond Olympus Mons. Het probleem dat ik ermee heb, is dat RegiStax ook artefacten veroorzaakt, dus details die er niet zijn. Ik kijk dus vooral naar de verschillen met Mars Mapper. Zo zien we in langs de noordzijde van Mare Sirenum en Mare Cimmerium een soort van bergketens ontstaan (de lichte structuren bij A in onderstaande afbeelding), ontstaat er in Mare Serenum een krater (bij B) en begint de ijskap van de zuidpool een zware schaduw te werpen (C). Maar wederom: wellicht als ik wat meer ervaring met wavelets heb, dat dit te voorkomen is. NicolàsMars201013_2351_met_zonder_RegiStax_ABC

Nicolàs, De wavelets in Registax werken als volgt: Met de schuiven op de diverse regels kun je instellen hoeveel verscherping wordt toegepast. Wat daarbij van belang is om te weten, is dat de omvang van de details die verscherpt worden, van boven naar beneden toeneemt. Dus op de bovenste regel verscherp je de kleinste details en op de onderste de grootste details. Precies weet ik het ook niet, maar het functioneert met fourieranalyse. Ik denk dat er op elke regel een groep signalen bewerkt wordt die tussen twee frequenties in ligt. Let wel op: Bij het verscherpen van de kleine details verscherp je ook de ruis mee. Maak daar dus met mate gebruik van. Je ziet zelf wel wanneer je te ver gaat. Ik begin meestal onderaan, dus bij de grootste details. Zeker wanneer de seeing slecht was. Bij goede seeing werk ik juist andersom. Vr. gr. Huub Willems Naar aanleiding van Huub's uitleg (waarvoor dank!), toch RegiStax weer eens opgepakt en de afzonderlijk lagen met wavelets bewerkt en daarna samengevoegd. Vervolgens alleen in PSP samengevoegd en de witbalans in orde gemaakt. Ik ben er nog niet over uit wat ik nu mooier vind. De 'zachte' versie spreekt me nog steeds meer aan aangezien dit meer bij mijn visuele beleving past en daardoor natuurlijker aanvoelt. Bovendien moest ik bij RegiStax de-ringing toepassen om te voorkomen dat de planeet 'ingelijst' werd met een heldere rand. Uiteraard treedt ook hier de wet van behoud van ellende op: de rand is zacht, maar daardoor ook minder gedetailleerd. Afijn, ik hoor graag jullie reacties, positief of negatief (of beide)! :-) NicolàsMars201013_2351_met_zonder_RegiStax

Voorafgaand aan mijn serie opnames van Mars tijdens zijn oppositie heb ik eerst gekeken of Uranus op de gevoelige plaat te zetten was en dat is een soort van gelukt. Uranus staat momenteel, net als Mars, redelijk hoog aan de hemel, maar met 2817 miljoen kilometer iets verder weg (Mars stond op circa 62.7 miljoen kilometer). Ten tijde van deze opname (21:52 UTC) stond Uranus op circa 40° boven de horizon. De opname met de C11 EdgeHD, 2x PowerMate, ZWO ADC en ZWO ASI290MC duurde circa 200 seconden waarin zo'n 5700 frames werden geschoten. Hiervan is een derde gestacked met AutoStakkert3, waarbij 1.5x drizzle is toegepast. De gain was opgeschroefd naar 435 om de belichtingstijden nog enigszins acceptabel te houden (35ms). In PSP de belichting opgerekt, de ruis met een 2.5 pixel gaussian filter verwijderd en nog wat extra verzadiging en niet-lineaire stretch toegepast. NicolàsUranus201013_2152

Afgelopen nacht werd het hier vanaf een uur of tien weer helder en stond Mars door zijn oppositie nog meer te schitteren dan voorheen. De afstand tussen Aarde en Mars was gisteren 'slechts' 62.7 miljoen kilometers, een peulenschil als je het niet hoeft te fietsen. Het leverde vooral weer een kans om wat gedetailleerde foto's te maken. Als kers op de taart was Olympus Mons, met een hoogte van circa 22km de grootste berg in ons Zonnestelsel, naar ons toegedraaid. In totaal heb ik zeven opnamen gemaakt, twee in kleur met de ZWO ASI290MC en vijf in LRGB met de ZWO ASI174MM. Alle opnames met de C11 EdgeHD, 2x PowerMate en ZWO ADC, de seeing was matig hetgeen flinke verschillen in integratie-percentages opleverde. De opnames met de ASI174MM zijn opgebouwd uit vier sets (LRGB) van ieder 120s, waarvan tussen de 5% en 25% met AutoStakkert3 gestacked is. Nabewerking en RGB combinatie gedaan in PSP, waarbij de afzonderlijke frame 200% bicubisch geschaald zijn. Net als vorige keer overtroffen de opnames met de ASI174MM die van de andere camera. Aangezien de intervallen van de opnames niet mooi verdeeld waren, heb ik de vierde opname van de ASI174MM in de animatie weggelaten. De laatste foto toont de beste opname met de ASI290MC. Wat ik daarin vooral mis zijn de details en de blauwe mistgebieden die in de opnames met de ASI174MM wel te zien zijn. Als iemand weet hoe ik de kwaliteit van de opnames met de ASI290MC kan verbeteren, dan houd ik me aanbevolen. Wat me in ieder geval opviel is dat FireCapture de opnames met de ASI290MC alleen in 8bit kan doen, terwijl de camera een 12bit ADC heeft, maar wellicht dat ik ergens een instelling over het hoofd zie? Alle data is als SER opgeslagen. Dat de ASI290MC wel degelijk blauw registreert blijkt wel uit de opname van Uranus die ik voorafgaand aan Mars op de plaat gezet heb. NicolàsMars201013_aniMars201013_2351rsMars201013_2212

Afgelopen nacht werd het hier vanaf een uur of tien weer helder en stond Mars door zijn oppositie nog meer te schitteren dan voorheen. De afstand tussen Aarde en Mars was gisteren 'slechts' 62.7 miljoen kilometers, een peulenschil als je het niet hoeft te fietsen. Het leverde vooral weer een kans om wat gedetailleerde foto's te maken. Als kers op de taart was Olympus Mons, met een hoogte van circa 22km de grootste berg in ons Zonnestelsel, naar ons toegedraaid. In totaal heb ik zeven opnamen gemaakt, twee in kleur met de ZWO ASI290MC en vijf in LRGB met de ZWO ASI174MM. Alle opnames met de C11 EdgeHD, 2x PowerMate en ZWO ADC, de seeing was matig hetgeen flinke verschillen in integratie-percentages opleverde. De opnames met de ASI174MM zijn opgebouwd uit vier sets (LRGB) van ieder 120s, waarvan tussen de 5% en 25% met AutoStakkert3 gestacked is. Nabewerking en RGB combinatie gedaan in PSP, waarbij de afzonderlijke frame 200% bicubisch geschaald zijn. Net als vorige keer overtroffen de opnames met de ASI174MM die van de andere camera. Aangezien de intervallen van de opnames niet mooi verdeeld waren, heb ik de vierde opname van de ASI174MM in de animatie weggelaten. De laatste foto toont de beste opname met de ASI290MC. Wat ik daarin vooral mis zijn de details en de blauwe mistgebieden die in de opnames met de ASI174MM wel te zien zijn. Als iemand weet hoe ik de kwaliteit van de opnames met de ASI290MC kan verbeteren, dan houd ik me aanbevolen. Wat me in ieder geval opviel is dat FireCapture de opnames met de ASI290MC alleen in 8bit kan doen, terwijl de camera een 12bit ADC heeft, maar wellicht dat ik ergens een instelling over het hoofd zie? Alle data is als SER opgeslagen. Dat de ASI290MC wel degelijk blauw registreert blijkt wel uit de opname van Uranus die ik voorafgaand aan Mars op de plaat gezet heb. NicolàsMars201013_aniMars201013_2351rsMars201013_2212

Afgelopen nacht werd het hier vanaf een uur of tien weer helder en stond Mars door zijn oppositie nog meer te schitteren dan voorheen. De afstand tussen Aarde en Mars was gisteren 'slechts' 62.7 miljoen kilometers, een peulenschil als je het niet hoeft te fietsen. Het leverde vooral weer een kans om wat gedetailleerde foto's te maken. Als kers op de taart was Olympus Mons, met een hoogte van circa 22km de grootste berg in ons Zonnestelsel, naar ons toegedraaid. In totaal heb ik zeven opnamen gemaakt, twee in kleur met de ZWO ASI290MC en vijf in LRGB met de ZWO ASI174MM. Alle opnames met de C11 EdgeHD, 2x PowerMate en ZWO ADC, de seeing was matig hetgeen flinke verschillen in integratie-percentages opleverde. De opnames met de ASI174MM zijn opgebouwd uit vier sets (LRGB) van ieder 120s, waarvan tussen de 5% en 25% met AutoStakkert3 gestacked is. Nabewerking en RGB combinatie gedaan in PSP, waarbij de afzonderlijke frame 200% bicubisch geschaald zijn. Net als vorige keer overtroffen de opnames met de ASI174MM die van de andere camera. Aangezien de intervallen van de opnames niet mooi verdeeld waren, heb ik de vierde opname van de ASI174MM in de animatie weggelaten. De laatste foto toont de beste opname met de ASI290MC. Wat ik daarin vooral mis zijn de details en de blauwe mistgebieden die in de opnames met de ASI174MM wel te zien zijn. Als iemand weet hoe ik de kwaliteit van de opnames met de ASI290MC kan verbeteren, dan houd ik me aanbevolen. Wat me in ieder geval opviel is dat FireCapture de opnames met de ASI290MC alleen in 8bit kan doen, terwijl de camera een 12bit ADC heeft, maar wellicht dat ik ergens een instelling over het hoofd zie? Alle data is als SER opgeslagen. Dat de ASI290MC wel degelijk blauw registreert blijkt wel uit de opname van Uranus die ik voorafgaand aan Mars op de plaat gezet heb. NicolàsMars201013_aniMars201013_2351rsMars201013_2212

Vandaag nogmaals de RC8 van Theo nagekeken. De vorige afstelbeurt had al een enorme verbetering gegeven, deze nieuwe beurt was om te kijken of de spiegelafstand nog verder verbeterd kon worden en of de focuser netjes in lijn staat met de optische as, iets dat we de vorige keer niet bekeken hadden. De spiegelafstand is wederom met de Ronchi-test gecontroleerd, maar nu met een iets andere procedure. Eerst werd de collimatie gecontroleerd, dan met de Ronchi-test de spiegelafstand getest, vervolgens de secondaire spiegel versteld en wederom eerst volledig gecollimeerd alvorens de Ronchi-test te herhalen. De vorige keer deed ik de collimatie globaal, maar dat heeft een nadelig effect op de Ronchi-test. De Ronchi-test is sowieso niet heel erg gevoelig, dus is het van belang de collimatie zo goed mogelijk in orde te hebben. Het controleren van de focuser gaat hetzelfde als de eerste stap zoals beschreven in mijn artikel over het collimeren van een RC, maar dan met de lichtbron (in dit geval een kunstster) in de focuser. Deze kunstster hadden Paul en Theo naar mijn voorbeeld gemaakt. Voor de controle wordt eerst de oplijning van de primaire spiegel gecontroleerd en vervolgens het hulpstuk in de visual back vervangen door de focuser met daarin het hulpstuk (of een kunstster). Vervolgens wordt de oplijning van de camera met de OTA gecontroleerd op het beeld van het hulpstuk in de secundaire spiegelhouder en het gereflecteerde beeld van de cameralens. Als daarbij de lichtbron in de focuser netjes gecentreerd getoond wordt, dan is deze oplijning in orde. Vervolgens wordt de focuser van de ene uiterste stand naar de andere uiterste stand gedraaid. Indien de focuser goed opgelijnd is, dan mag de positie van de lichtbron niet verschuiven. Om e.e.a. makkelijker te maken heb ik afgelopen week een nieuwe alt/azi-tafel gemaakt om de kijker te sturen. De vorige twee waren nog van hout en dienden als prototypen voor dit (voorlopig) definitieve ontwerp. Het is gemaakt van massief aluminium balk (40x30mm) en aluminium strip (200x20mm). Alles bij elkaar weegt dit bokje circa 10kg, hetgeen de stabiliteit ten gunste komt. Nicolàs alt_azi-table

Gisteravond kreeg ik de bevestiging dat de afstelbeurt goed resultaat had. Theo stuurde me onderstaande foto van Vega. De diffractiespikes van de spider zijn messcherp. De foto is zonder flattener genomen hetgeen de mogelijkheid geeft te zien of de collimatie goed gebalanceerd is. In de hoeken is coma te zien en die wijzen allemaal naar het midden van de opname, hetgeen een goed teken is. Voorafgaand aan deze laatste afstelbeurt had Theo de brandpuntsafstand bepaald op 1646mm, terwijl de ontwerpmaat 1624mm was. Nu had ik ergens gelezen dat het verstellen van de secundaire spiegel een tienvoudig effect zou hebben op de brandpuntsafstand. We hebben de secundaire spiegel vervolgens circa 2.25mm (drie slagen met de M5 boutjes) naar buiten gebracht. Ter controle heb ik met een schuifmaat deze maat gecontroleerd en kwam op een werkelijk verschil van 2.6mm. De foto van Vega leerde ons dat de nieuwe brandpuntsafstand 1617mm is geworden, een verschil van 29mm, waarmee de factor waarmee de brandpuntsafstand verandert dus op circa 11x uitkomt. Nicolàsvega 41020 20s bin2a

Naar aanleiding van Webinar #1 van Vereniging Werkgroep Astrofotografie nog wat zitten rommelen met mijn data en tot onderstaand resultaat gekomen. De blauwe regio's rond de evenaar betreft mistvorming heb ik van John Sussenbach begrepen. Voor onderstaande resultaat heb ik eerst de afzonderlijke mono-frames verscherpt met unsharp mask, die vervolgens samengesteld, 200% bicubisch opgeschaald en verscherpt met high pass sharpen. Hier valt nog een hoop te leren! NicolàsMars_201003_200p

In de nacht van 3 op 4 oktober werd het opeens helder en stonden de Maan en Mars parmantig naast elkaar. Na beide eerst met de C11 bewonderd te hebben, snel een 2x PowerMate, een ZWO ADC en ZWO ASI290MC kleurencamera gemonteerd om wat foto's te maken. Na twee filmpjes in kleur de camera voor de monochrome ZWO ASI174 met filterwiel verwisseld (2x PowerMate en ADC laten zitten) en nog drie filmpjes in LRGB geschoten. Het verschil tussen beide camera's is overduidelijk. Hoewel de ASI290MC een kleinere pixelgrootte heeft (2.9 micrometer vs 5.86 micrometer), is, doordat het een kleurencamera is,  de effectieve resolutie slechts 5.8 micrometer, dus gelijk aan de ASI174MM. Ondanks dat beide dus met een zelfde effectieve resolutie werken, zijn de foto's met de ASI174MM overduidelijk meer gedetailleerd. Zoals in mijn artikel over het bepalen van het f-getal uitgelegd, moeten de foto's met de ASI290MC eigenlijk tot 50% worden gereduceerd en dat heb ik hier dan ook gedaan. De eerste afbeelding toont de vijf opnames op een rijtje in de volgorde van fotograferen (tijden in UTC, dus net na middernacht). Van de drie opnames met de ASI174MM heb ik een animatie gemaakt en de beste (tweede) opname in een ruimer frame gezet voor een beter visueel effect. Beide opnames met de ASI290MC duurden 120s, van ieder circa 20k frames, en waarvan uiteindelijk 15% gestacked werd met AS3!. De eerste twee opnames met de ASI174MM bestonden uit 120s L, R, G en B, bij de derde opname was dit 60s per kanaal. Voor de opnames zijn respectievelijk 15, 10 en 30% van de frames gestacked (dit was afhankelijk van de seeing, die wisselde enorm). Ook bij de ASI174MM is van een ZWO ADC gebruik gemaakt. Door achter de ADC een T2 naar 2" adapter te plaatsen konden de ASI174MM en ASI290MC verwisseld worden zonder extreem te moeten herfocusen. Na wisseling staat de planeet goed in focus, al is voor aanvang van elke opname de focus wel gecontroleerd (handmatig, dus zonder van software gebruik te maken). NicolàsMars_201003Mars_201003_f2_largeMars_201003_ani

In de nacht van 3 op 4 oktober werd het opeens helder en stonden de Maan en Mars parmantig naast elkaar. Na beide eerst met de C11 bewonderd te hebben, snel een 2x PowerMate, een ZWO ADC en ZWO ASI290MC kleurencamera gemonteerd om wat foto's te maken. Na twee filmpjes in kleur de camera voor de monochrome ZWO ASI174 met filterwiel verwisseld (2x PowerMate en ADC laten zitten) en nog drie filmpjes in LRGB geschoten. Het verschil tussen beide camera's is overduidelijk. Hoewel de ASI290MC een kleinere pixelgrootte heeft (2.9 micrometer vs 5.86 micrometer), is, doordat het een kleurencamera is,  de effectieve resolutie slechts 5.8 micrometer, dus gelijk aan de ASI174MM. Ondanks dat beide dus met een zelfde effectieve resolutie werken, zijn de foto's met de ASI174MM overduidelijk meer gedetailleerd. Zoals in mijn artikel over het bepalen van het f-getal uitgelegd, moeten de foto's met de ASI290MC eigenlijk tot 50% worden gereduceerd en dat heb ik hier dan ook gedaan. De eerste afbeelding toont de vijf opnames op een rijtje in de volgorde van fotograferen (tijden in UTC, dus net na middernacht). Van de drie opnames met de ASI174MM heb ik een animatie gemaakt en de beste (tweede) opname in een ruimer frame gezet voor een beter visueel effect. Beide opnames met de ASI290MC duurden 120s, van ieder circa 20k frames, en waarvan uiteindelijk 15% gestacked werd met AS3!. De eerste twee opnames met de ASI174MM bestonden uit 120s L, R, G en B, bij de derde opname was dit 60s per kanaal. Voor de opnames zijn respectievelijk 15, 10 en 30% van de frames gestacked (dit was afhankelijk van de seeing, die wisselde enorm). Ook bij de ASI174MM is van een ZWO ADC gebruik gemaakt. Door achter de ADC een T2 naar 2" adapter te plaatsen konden de ASI174MM en ASI290MC verwisseld worden zonder extreem te moeten herfocusen. Na wisseling staat de planeet goed in focus, al is voor aanvang van elke opname de focus wel gecontroleerd (handmatig, dus zonder van software gebruik te maken). NicolàsMars_201003Mars_201003_f2_largeMars_201003_ani

In de nacht van 3 op 4 oktober werd het opeens helder en stonden de Maan en Mars parmantig naast elkaar. Na beide eerst met de C11 bewonderd te hebben, snel een 2x PowerMate, een ZWO ADC en ZWO ASI290MC kleurencamera gemonteerd om wat foto's te maken. Na twee filmpjes in kleur de camera voor de monochrome ZWO ASI174 met filterwiel verwisseld (2x PowerMate en ADC laten zitten) en nog drie filmpjes in LRGB geschoten. Het verschil tussen beide camera's is overduidelijk. Hoewel de ASI290MC een kleinere pixelgrootte heeft (2.9 micrometer vs 5.86 micrometer), is, doordat het een kleurencamera is,  de effectieve resolutie slechts 5.8 micrometer, dus gelijk aan de ASI174MM. Ondanks dat beide dus met een zelfde effectieve resolutie werken, zijn de foto's met de ASI174MM overduidelijk meer gedetailleerd. Zoals in mijn artikel over het bepalen van het f-getal uitgelegd, moeten de foto's met de ASI290MC eigenlijk tot 50% worden gereduceerd en dat heb ik hier dan ook gedaan. De eerste afbeelding toont de vijf opnames op een rijtje in de volgorde van fotograferen (tijden in UTC, dus net na middernacht). Van de drie opnames met de ASI174MM heb ik een animatie gemaakt en de beste (tweede) opname in een ruimer frame gezet voor een beter visueel effect. Beide opnames met de ASI290MC duurden 120s, van ieder circa 20k frames, en waarvan uiteindelijk 15% gestacked werd met AS3!. De eerste twee opnames met de ASI174MM bestonden uit 120s L, R, G en B, bij de derde opname was dit 60s per kanaal. Voor de opnames zijn respectievelijk 15, 10 en 30% van de frames gestacked (dit was afhankelijk van de seeing, die wisselde enorm). Ook bij de ASI174MM is van een ZWO ADC gebruik gemaakt. Door achter de ADC een T2 naar 2" adapter te plaatsen konden de ASI174MM en ASI290MC verwisseld worden zonder extreem te moeten herfocusen. Na wisseling staat de planeet goed in focus, al is voor aanvang van elke opname de focus wel gecontroleerd (handmatig, dus zonder van software gebruik te maken). NicolàsMars_201003Mars_201003_f2_largeMars_201003_ani

Hoi Han, je hebt helemaal gelijk en destijds heb ik Jerry, Bernd en Mikael ook gewezen op de code voor de hyperbolische curve-fitting. Zij hadden, net als ZWO, er echter al voor gekozen een parabolische fit te implementeren en waren daar niet meer vanaf te krijgen. Mijn bijdrage was het snel en robuust detecteren van outliers. De reden dat ik er weer over begon was simpel: Rutger kan aan ZWO vragen de hyperbolische curve-fit te implementeren en rustig afwachten totdat dat wellicht ook ooit gebeurt of nu zijn stapgrootte aanpassen, zodat de parabolische curve beter aansluit bij zijn data en de focusroutine nu meteen goed werkt. Uiteraard is de combinatie beter: ZWO vragen het te implementeren en voorlopig met een kleinere stapgrootte focussen. Hij zal er achter te komen dat dit eigenlijk best wel aardig werkt, zie onderstaande afbeelding met een van de 140 tests die destijds alleen al bij mij gedaan zijn. Maar nogmaals: je hebt gelijk, een hyperbolische fit zou beter zijn. Nicolàschart2

Na heel wat uurtjes stampen was de plaat gedrizzled. Vervolgens heb ik NGC660 er uit geknipt en die naast het exemplaar gezet dat zonder drizzle geproduceerd was. Om ze goed te kunnen vergelijken heb ik die laatste met een factor 2 opgeblazen. Afgezien van de flinke toename in ruis en de wat andere helderheid van het object door de iets andere manier van processen, zie ik niet veel verschil. Het verschil zit hem hoofdzakelijk in de procestijd en de tijd die alle stappen in de postprocessing nodig hebben, die nemen met een factor 4 toe. Ook het schijfgebruik gaat met een factor 4 omhoog: de afzonderlijke masters zijn 260Mb tegen 65Mb voor de gewone masters, de RGB-combine is 782Mb tegen 194Mb voor de gewone versie. De uiteindelijke JPG is, waarschijnlijk door de ruis, zelfs een factor 6 groter: 116Mb tegen 20Mb. NicolàsNGC660-drizzle-compared

De afgelopen dagen hadden we een periode van fantastisch weer en dus weer iets uitgezocht om te fotograferen. Ik heb hiervoor een lijstje van objecten die ik graag op de plaat wil zetten. Twee van deze objecten zijn NGC660 en NGC6823 (met daarin de reflectienevel NGC6820). Nu zat NGC660 pas na half twaalf boven de 30 graden, terwijl NGC6823 rond een uur of twee 's nachts onder de 30 graden zakte. Dit opende de mogelijkheid de objecten te combineren. NGC660 is een balkspiraalstelsel dat waarschijnlijk het resultaat is van twee botsende sterrenstelsels. Het bevindt zich op een afstand van 44 miljoen lichtjaar van ons in het sterrenbeeld Pisces (Vissen). Met een magnitude 12 is het niet erg lichtsterk en dus waren er flink wat subs nodig.Uiteindelijk werden het er 669 in LRGB, met een totale integratietijd van 16 uur en 15 minuten: L:363 x 60s R:102 x 120s G:102 x 120s B:102 x 120s Bovenin de foto is nog een stelsel te zien: IC148. Bekijken we de volledige plaat op mijn website, dan zijn er nog veel meer stelsels te zien, zoals deze met ASTAP geannoteerde versie laat zien. NGC6823 is een open cluster in Vulpecula (Vos) op de bescheiden afstand van 6000 lichtjaar van de zon. Linksboven op een zesde van de bovenkant en een kwart van de linkerzijde zit NGC6820, een kleine reflectienevel. NGC6823 heeft vooral veel H-alpha. O-iii en S-ii zijn in veel mindere mate aanwezig en daar heb ik dus ook wat meer subs van geschoten. De totale integratietijd is 11 uur en 10 minuten: Ha : 30 x 300s O-iii : 52 x 300s S-ii : 52 x 300s De volledige plaat van NGC6823 staat op mijn website. Beide opnames zijn zonder guiding gemaakt met de SkyWatcher Esprit 150ED met ZWO ASI1600MM Cool Pro op -20°C en ZWO filters in dito filterwiel, dit alles op de 10Micron GM3000HPS. Opnames met SGP, processing in APP, nabewerking in PSP. NicolàsNGC660-cropNGC6823c-crop_80p

De afgelopen dagen hadden we een periode van fantastisch weer en dus weer iets uitgezocht om te fotograferen. Ik heb hiervoor een lijstje van objecten die ik graag op de plaat wil zetten. Twee van deze objecten zijn NGC660 en NGC6823 (met daarin de reflectienevel NGC6820). Nu zat NGC660 pas na half twaalf boven de 30 graden, terwijl NGC6823 rond een uur of twee 's nachts onder de 30 graden zakte. Dit opende de mogelijkheid de objecten te combineren. NGC660 is een balkspiraalstelsel dat waarschijnlijk het resultaat is van twee botsende sterrenstelsels. Het bevindt zich op een afstand van 44 miljoen lichtjaar van ons in het sterrenbeeld Pisces (Vissen). Met een magnitude 12 is het niet erg lichtsterk en dus waren er flink wat subs nodig.Uiteindelijk werden het er 669 in LRGB, met een totale integratietijd van 16 uur en 15 minuten: L:363 x 60s R:102 x 120s G:102 x 120s B:102 x 120s Bovenin de foto is nog een stelsel te zien: IC148. Bekijken we de volledige plaat op mijn website, dan zijn er nog veel meer stelsels te zien, zoals deze met ASTAP geannoteerde versie laat zien. NGC6823 is een open cluster in Vulpecula (Vos) op de bescheiden afstand van 6000 lichtjaar van de zon. Linksboven op een zesde van de bovenkant en een kwart van de linkerzijde zit NGC6820, een kleine reflectienevel. NGC6823 heeft vooral veel H-alpha. O-iii en S-ii zijn in veel mindere mate aanwezig en daar heb ik dus ook wat meer subs van geschoten. De totale integratietijd is 11 uur en 10 minuten: Ha : 30 x 300s O-iii : 52 x 300s S-ii : 52 x 300s De volledige plaat van NGC6823 staat op mijn website. Beide opnames zijn zonder guiding gemaakt met de SkyWatcher Esprit 150ED met ZWO ASI1600MM Cool Pro op -20°C en ZWO filters in dito filterwiel, dit alles op de 10Micron GM3000HPS. Opnames met SGP, processing in APP, nabewerking in PSP. NicolàsNGC660-cropNGC6823c-crop_80p

De laatste tijd begint het weer weer eens mee te werken en dus draait InFINNity Deck overuren. :-) In de nachten van 13, 15 en 18 september heb ik Stephan's Quintet (Hickson Compact Group 92, oftewel HCG92) in het sterrenbeeld Pegasus en omgeving op de korrel genomen. Het quintet (rechtsonder op de foto) bestaat uit 5 sterrenstelsels (NGC 7317, NGC 7318a, NGC 7318b, NGC 7319 en NGC 7320c) op circa 210-340 miljoen lichtjaar die bij elkaar horen. Daaronder zit een zesde (NGC 7320, herkenbaar aan zijn blauwe kleur) op 'slechts' 39 miljoen lichtjaar in de voorgrond. Nu is dat quintet best geinig, maar de omgeving mag er ook zijn! Verreweg het meest in het oog springend is NGC7331 (ook wel bekend als Caldwell 30, linksboven op de foto), een spiraalvormig sterrenstelsel op een afstand van 40 miljoen lichtjaar. Links daarvan zijn nog een viertal sterrenstelsel te zien (NGC7335, NGC7336, NGC7337 en NGC7340). Maar ook hiermee is de lijst nog bij lange na niet compleet: in de omgeving zitten nog een flink aantal sterrenstelsels met schijnbaar grotere en kleinere diameter. Annotatie met ASTAP (met data van alleen de eerste nacht) laat een deel ervan zien, maar lang niet allemaal. Opname gemaakt met de SkyWatcher Esprit 150ED en ZWO ASI1600MM Cool Pro met ZWO EFW: Luminance: 280 x 60s (4h:40m) Rood: 85 x 120s (2h:50m) Groen: 85 x 120s (2h:50m) Blauw: 85 x 120s (2h:50m) In totaal dus 13 uur en 10 minuten integratietijd, waarvan het merendeel op de 13e en 18e geschoten (de 15e betrok het na iets meer dan een uur). Gestacked met APP, nabewerking in PSP. De hier getoonde versie is een crop van het origineel, de volledige plaat staat op mijn server. NicolàsNGC7331-HCG92_crop

Hierbij nog de SHO-versie, waarbij ik met hue van geel twee keer met -12 heb bijgesteld en daardoor de S-ii data meer naar voren gehaald heb. Het is misschien wat teveel van het goede, maar dat is persoonlijk. ;-) NicolàsCaveNebulaSHO_huesat_75p

Hoi Kees, Ik had per ongeluk de optie LRGBSHO (als ik het goed heb, is dit het Hubble palette met toevoeging van LRGB) gekozen in APP en vond de uitkomst eigenlijk wel mooi, vooral vanwege die oranje knoepert die in het midden staat. Als ik voor HSO kies, dan valt die door de rode achtergrond lang niet zo mooi op. Bijgaand dezelfde plaat, maar nu met LRGBHSO instelling in APP geprocessed. Verdere verwerking ongeveer hetzelfde, wel achteraf in PSP de geel- en roodtinten wat verder opgetrokken. NicolàsCaveNebulaHSO_75p

Het seizoen is weer begonnen! Op 6 en 18 augustus en 1 september 2020 was het weer eens lekker helder en lang genoeg donker om wat data te schieten. Op het programma stond Sharpless 155, beter bekend als de Grotnevel (Cave Nebula) of Caldwell 9. Dit gebied in Cepheus staat op circa 2400 lichtjaar van ons en deel van een flink groter bebied met vele interessante objecten (verdient wellicht een mozaïek...), maar het lukte in ieder geval nog de blauwe reflectienevel vdB 155 (rechtsonder) in het kader op te nemen. De heldere ster in het midden is HD 216945, de heldere ster in de reflectienevel is HD 216629. De eerste nacht kwam ik niet verder dan 12 subs van 5 minuten in H-alpha, de tweede nacht was het nieuwe maan en werd dus volledig besteed aan luminance (41 x 60s) en RGB (ieder 36 x 120s). De laatste nacht kwam daar nog H-alpha, O-iii en S-ii bij (ieder 22 x 5m). De totale integratietijd komt daarmee op 647 minuten oftewel een kleine 11 uur. Opname met de SkyWatcher Esprit 150ED, ZWO ASI1600MM Cool Pro, ZWO filters. Planning in SGP, stacken en combineren in APP (LRGBSHO met luminance voor alle smalband op 50% en lum op 100%), nabewerking in PSP. De getoonde afbeelding is een 75% resize, voor de volledige plaat zie mijn website. Nicolàs  CaveNebulaSHO_75p