De afgelopen weken heb ik een aantal korte opnames gepost. Reden daarvoor was dat ik na middernacht IC1396, ook wel bekend als de Elephant Trunk Nebula aan het opnemen was, geïnspireerd door de fraaie plaat van @frankt. Daar waren nogal wat uurtjes data voor nodig, dus de andere helft van de nacht werd voor probeerseltjes gebruikt. Nu heb ik na vijf nachten data verzamelen in totaal 15 uur data: 52 x 300s H-alpha, 64 x 300s O-iii en 64 x 300s S-ii. Toch ben ik nog niet tevreden, want teveel ruis, dus wellicht dat ik er nog een lading lum en RGB achteraan ga opnemen. Opname met de SkyWatcher Esprit 150ED en ZWO ASI1600MM Cool Pro, alles unguided op de GM3000HPS. Postprocessing in APP, PSP, Topaz, en nogmaals PSP. De hier getoonde versie is 75% reductie van het origineel op mijn server. NicolàsIC1396_75p

Prima toevoeging van @paulvolman. In een Lunt wordt het licht halverwege de kijker door een lens gecollimeerd zodat het vlak op de etalon aankomt (zie onderstaande afbeelding), dat is inderdaad een voorwaarde om de etalon goed te laten werken. Ik wist niet dat er al een barlow in de Quarks zat (weer wat geleerd dus :-)) en daarmee kom je dan al snel aan dat minimale f-getal. Een singlet is een objectief (of oculair) dat slechts uit één glazen element bestaat. Telescopen uit de 17e eeuw waren allemaal singlets, de doublet (twee glazen elementen) werd door Chester Moore Hall voor het eerst in 1729 toegepast en heeft door de combinatie van twee soorten glas minder kleurfouten (chromatische aberratie), dit type kijker heet een achromaat. De eerste triplet zag het licht in 1764 dankzij Peter Dollond, maar deze eerste triplets waren nog geen APO's (apochromaat) naar hedendaagse maatstaven, daar had men het glas nog niet voor in die tijd. Dat werd pas rond 1880 uitgevonden door Otto Schott voor Ernst Abbe en Carl Zeiss. De eerste triplet APO dateert van een decennium later, maar het glas verslechterde snel, ze waren dus geen lang leven beschoren. Door diverse problemen kwam de productie van APO's pas goed op gang in de tweede helft van de 20e eeuw. Singlets hebben flink last van chromatische aberratie en mijn singlet is ook nog eens bewust volgens 17e-eeuws 'recept' gemaakt (lees: niet getest op vorm), waardoor deze ook nog spherische aberratie heeft. Het diafragmeren heeft op beide een gunstig effect, maar evengoed zijn de beelden een stuk minder scherp dan bij een goedkope achromaat. Terug naar de Daystar Quark: Voor wat ik begrijp moet je bij de Quark een keuze maken tussen “prominence” or “chromosphere", het zijn dus twee verschillende modellen. Ja, je kan ze wisselen, maar dan moet je ze eerst allebei aanschaffen... Een interessant draadje om te lezen: https://www.cloudynights.com/topic/656661-quark-chromosphere-vs-prominence/ Interessante opmerking: "There are multiple posts on this, the concensus being that the chromosphere is a better all around H alpha filter." Ook dit draadje is de moeite waard: https://stargazerslounge.com/topic/262388-daystar-quark-chromosphere-review-%E2%80%93-a-new-era-in-amateur-solar-astronomy/ Aandachtspuntje: "Full disc not visible in scopes above about 450mm focal length.", niet onbelangrijk detail! Nicolàsrefractor-etalon

Ja… Zonnevlekken intekenen en tellen. Veel thuis gedaan met de 90/1300mm refractor en op de Radboud met de 200mm f/10 refractor… Ik heb nog intekenformulieren liggen denk ik. Belangstelling? Dan wil ik wel een kopie sturen. Hoi Frank, geen zin om mee te doen? ;-) Ik geloof dat meer waarnemers welkom zijn. Uiteraard moet je dan wel eerst een singlet-telescoop zien te bemachtigen. :-) Dank voor het aanbod van de formulieren, graag ontvang ik een kopie (zal je zo een pm sturen). Voorlopig gebruik ik stukjes restpapier van ons kantoor, is beter voor het milieu, maar wellicht is een geprint exemplaar op den duur handiger. Overigens heb ik gistermiddag nog wat lenzen van Eksma Optics ontvangen. 's Avonds daar een oculair voor gedraaid en meteen met de Maan getest. Het oculair is nu een singlet plano-concaaf lens met een brandpuntsafstand van -75mm en een vrije diameter van 24mm (de lens is 25.4mm). Vandaag het oculair aan de zon getest. De geprojecteerde afbeelding is nu circa 80mm in diameter geworden, hetgeen een stuk prettiger werkt dan de eerdere 51mm (een stuk minder helder ook, maar ook dat is prettiger). Nicolàs  fl-75mm_24mm-apertureDSCN5168

Ja… Zonnevlekken intekenen en tellen. Veel thuis gedaan met de 90/1300mm refractor en op de Radboud met de 200mm f/10 refractor… Ik heb nog intekenformulieren liggen denk ik. Belangstelling? Dan wil ik wel een kopie sturen. Hoi Frank, geen zin om mee te doen? ;-) Ik geloof dat meer waarnemers welkom zijn. Uiteraard moet je dan wel eerst een singlet-telescoop zien te bemachtigen. :-) Dank voor het aanbod van de formulieren, graag ontvang ik een kopie (zal je zo een pm sturen). Voorlopig gebruik ik stukjes restpapier van ons kantoor, is beter voor het milieu, maar wellicht is een geprint exemplaar op den duur handiger. Overigens heb ik gistermiddag nog wat lenzen van Eksma Optics ontvangen. 's Avonds daar een oculair voor gedraaid en meteen met de Maan getest. Het oculair is nu een singlet plano-concaaf lens met een brandpuntsafstand van -75mm en een vrije diameter van 24mm (de lens is 25.4mm). Vandaag het oculair aan de zon getest. De geprojecteerde afbeelding is nu circa 80mm in diameter geworden, hetgeen een stuk prettiger werkt dan de eerdere 51mm (een stuk minder helder ook, maar ook dat is prettiger). Nicolàs  fl-75mm_24mm-apertureDSCN5168

En hier nog twee foto's van de opstelling... de zonnevlekken zijn inmiddels ingetekend. NicolàsDSCN5158DSCN5160

En hier nog twee foto's van de opstelling... de zonnevlekken zijn inmiddels ingetekend. NicolàsDSCN5158DSCN5160

Sinds begin deze maand werk ik mee aan een kleine werkgroep die referentiedata aan het verzamelen is voor het ijken van historische zonnevlekkenwaarnemingen. Het tellen van zonnevlekken is een van de oudste takken van sport binnen de astronomie sinds de uitvinding van de telescoop. In het begin werd dit nog gedaan door 's ochtend vroeg, 's avonds laat of bij dunne bewolking met een telescoop rechtstreeks naar de zon te kijken. Het behoeft geen uitleg dat dit niet bepaald comfortabel was. Vanaf circa februari 1612 werden zonnevlekken geteld door de zon op een lichte ondergrond te projecteren, een methode uitgevonden door Galileo's vriend (en student) Benedetto Castelli (1578 – 9 April 1643). De kunst is nu om dit soort metingen zo goed mogelijk te herhalen, hetgeen betekent dat we met telescopen die gelijkwaardig zijn aan de instrumenten uit de 17e en 18e eeuw de waarnemingen doen. Op InFINNity Deck heb ik een Galilean Type Telescope met een opening van 60mm en brandpuntsafstand van 1490mm (circa f/25). De kijker heeft een plano-convex singlet als objectief die expres slecht geslepen en gepolijst is, zodat deze gelijkwaardig is aan de techniek uit die tijd. Om het beeld nog wat scherper te maken is het objectief geknepen tot 30mm (circa f/50). Als oculair gebruik ik momenteel een plano-concaaf singlet met een opening van 12mm en brandpuntsafstand van -150mm (vergroting circa 10x). Hiermee kan ik op 38 centimeter afstand een volledige zonneschijf van circa 51mm diameter afbeelden. Inmiddels heb ik een paar lenzen in bestelling staan waarmee ik de vergroting nog verder hoop op te voeren zonder last van vignettering te krijgen (-100mm brandpuntsafstand en 25.4mm diameter en een exemplaar van -75mm brandpuntsafstand en ook 25.4mm diameter). Elke keer als de zon schijnt dan maak ik eerst een schets, gevolgd door een foto met de SkyWatcher Esprit 150ED en witlicht filter. Vandaag was de seeing erg goed en besloot ik ook even een kijkje met de Lunt te nemen en ook daar een plaat mee te schieten. Hieronder de resultaten van de Lunt en de Esprit en de met behulp van de GTT60 gemaakte schets. Nicolàs  Sun210324_1029UTC_HaSun210324_1000UTC_WLsun21-324_0945UTC_sketch

Sinds begin deze maand werk ik mee aan een kleine werkgroep die referentiedata aan het verzamelen is voor het ijken van historische zonnevlekkenwaarnemingen. Het tellen van zonnevlekken is een van de oudste takken van sport binnen de astronomie sinds de uitvinding van de telescoop. In het begin werd dit nog gedaan door 's ochtend vroeg, 's avonds laat of bij dunne bewolking met een telescoop rechtstreeks naar de zon te kijken. Het behoeft geen uitleg dat dit niet bepaald comfortabel was. Vanaf circa februari 1612 werden zonnevlekken geteld door de zon op een lichte ondergrond te projecteren, een methode uitgevonden door Galileo's vriend (en student) Benedetto Castelli (1578 – 9 April 1643). De kunst is nu om dit soort metingen zo goed mogelijk te herhalen, hetgeen betekent dat we met telescopen die gelijkwaardig zijn aan de instrumenten uit de 17e en 18e eeuw de waarnemingen doen. Op InFINNity Deck heb ik een Galilean Type Telescope met een opening van 60mm en brandpuntsafstand van 1490mm (circa f/25). De kijker heeft een plano-convex singlet als objectief die expres slecht geslepen en gepolijst is, zodat deze gelijkwaardig is aan de techniek uit die tijd. Om het beeld nog wat scherper te maken is het objectief geknepen tot 30mm (circa f/50). Als oculair gebruik ik momenteel een plano-concaaf singlet met een opening van 12mm en brandpuntsafstand van -150mm (vergroting circa 10x). Hiermee kan ik op 38 centimeter afstand een volledige zonneschijf van circa 51mm diameter afbeelden. Inmiddels heb ik een paar lenzen in bestelling staan waarmee ik de vergroting nog verder hoop op te voeren zonder last van vignettering te krijgen (-100mm brandpuntsafstand en 25.4mm diameter en een exemplaar van -75mm brandpuntsafstand en ook 25.4mm diameter). Elke keer als de zon schijnt dan maak ik eerst een schets, gevolgd door een foto met de SkyWatcher Esprit 150ED en witlicht filter. Vandaag was de seeing erg goed en besloot ik ook even een kijkje met de Lunt te nemen en ook daar een plaat mee te schieten. Hieronder de resultaten van de Lunt en de Esprit en de met behulp van de GTT60 gemaakte schets. Nicolàs  Sun210324_1029UTC_HaSun210324_1000UTC_WLsun21-324_0945UTC_sketch

Sinds begin deze maand werk ik mee aan een kleine werkgroep die referentiedata aan het verzamelen is voor het ijken van historische zonnevlekkenwaarnemingen. Het tellen van zonnevlekken is een van de oudste takken van sport binnen de astronomie sinds de uitvinding van de telescoop. In het begin werd dit nog gedaan door 's ochtend vroeg, 's avonds laat of bij dunne bewolking met een telescoop rechtstreeks naar de zon te kijken. Het behoeft geen uitleg dat dit niet bepaald comfortabel was. Vanaf circa februari 1612 werden zonnevlekken geteld door de zon op een lichte ondergrond te projecteren, een methode uitgevonden door Galileo's vriend (en student) Benedetto Castelli (1578 – 9 April 1643). De kunst is nu om dit soort metingen zo goed mogelijk te herhalen, hetgeen betekent dat we met telescopen die gelijkwaardig zijn aan de instrumenten uit de 17e en 18e eeuw de waarnemingen doen. Op InFINNity Deck heb ik een Galilean Type Telescope met een opening van 60mm en brandpuntsafstand van 1490mm (circa f/25). De kijker heeft een plano-convex singlet als objectief die expres slecht geslepen en gepolijst is, zodat deze gelijkwaardig is aan de techniek uit die tijd. Om het beeld nog wat scherper te maken is het objectief geknepen tot 30mm (circa f/50). Als oculair gebruik ik momenteel een plano-concaaf singlet met een opening van 12mm en brandpuntsafstand van -150mm (vergroting circa 10x). Hiermee kan ik op 38 centimeter afstand een volledige zonneschijf van circa 51mm diameter afbeelden. Inmiddels heb ik een paar lenzen in bestelling staan waarmee ik de vergroting nog verder hoop op te voeren zonder last van vignettering te krijgen (-100mm brandpuntsafstand en 25.4mm diameter en een exemplaar van -75mm brandpuntsafstand en ook 25.4mm diameter). Elke keer als de zon schijnt dan maak ik eerst een schets, gevolgd door een foto met de SkyWatcher Esprit 150ED en witlicht filter. Vandaag was de seeing erg goed en besloot ik ook even een kijkje met de Lunt te nemen en ook daar een plaat mee te schieten. Hieronder de resultaten van de Lunt en de Esprit en de met behulp van de GTT60 gemaakte schets. Nicolàs  Sun210324_1029UTC_HaSun210324_1000UTC_WLsun21-324_0945UTC_sketch

Sinds begin deze maand werk ik mee aan een kleine werkgroep die referentiedata aan het verzamelen is voor het ijken van historische zonnevlekkenwaarnemingen. Het tellen van zonnevlekken is een van de oudste takken van sport binnen de astronomie sinds de uitvinding van de telescoop. In het begin werd dit nog gedaan door 's ochtend vroeg, 's avonds laat of bij dunne bewolking met een telescoop rechtstreeks naar de zon te kijken. Het behoeft geen uitleg dat dit niet bepaald comfortabel was. Vanaf circa februari 1612 werden zonnevlekken geteld door de zon op een lichte ondergrond te projecteren, een methode uitgevonden door Galileo's vriend (en student) Benedetto Castelli (1578 – 9 April 1643). De kunst is nu om dit soort metingen zo goed mogelijk te herhalen, hetgeen betekent dat we met telescopen die gelijkwaardig zijn aan de instrumenten uit de 17e en 18e eeuw de waarnemingen doen. Op InFINNity Deck heb ik een Galilean Type Telescope met een opening van 60mm en brandpuntsafstand van 1490mm (circa f/25). De kijker heeft een plano-convex singlet als objectief die expres slecht geslepen en gepolijst is, zodat deze gelijkwaardig is aan de techniek uit die tijd. Om het beeld nog wat scherper te maken is het objectief geknepen tot 30mm (circa f/50). Als oculair gebruik ik momenteel een plano-concaaf singlet met een opening van 12mm en brandpuntsafstand van -150mm (vergroting circa 10x). Hiermee kan ik op 38 centimeter afstand een volledige zonneschijf van circa 51mm diameter afbeelden. Inmiddels heb ik een paar lenzen in bestelling staan waarmee ik de vergroting nog verder hoop op te voeren zonder last van vignettering te krijgen (-100mm brandpuntsafstand en 25.4mm diameter en een exemplaar van -75mm brandpuntsafstand en ook 25.4mm diameter). Elke keer als de zon schijnt dan maak ik eerst een schets, gevolgd door een foto met de SkyWatcher Esprit 150ED en witlicht filter. Vandaag was de seeing erg goed en besloot ik ook even een kijkje met de Lunt te nemen en ook daar een plaat mee te schieten. Hieronder de resultaten van de Lunt en de Esprit en de met behulp van de GTT60 gemaakte schets. Nicolàs  Sun210324_1029UTC_HaSun210324_1000UTC_WLsun21-324_0945UTC_sketch

Sinds begin deze maand werk ik mee aan een kleine werkgroep die referentiedata aan het verzamelen is voor het ijken van historische zonnevlekkenwaarnemingen. Het tellen van zonnevlekken is een van de oudste takken van sport binnen de astronomie sinds de uitvinding van de telescoop. In het begin werd dit nog gedaan door 's ochtend vroeg, 's avonds laat of bij dunne bewolking met een telescoop rechtstreeks naar de zon te kijken. Het behoeft geen uitleg dat dit niet bepaald comfortabel was. Vanaf circa februari 1612 werden zonnevlekken geteld door de zon op een lichte ondergrond te projecteren, een methode uitgevonden door Galileo's vriend (en student) Benedetto Castelli (1578 – 9 April 1643). De kunst is nu om dit soort metingen zo goed mogelijk te herhalen, hetgeen betekent dat we met telescopen die gelijkwaardig zijn aan de instrumenten uit de 17e en 18e eeuw de waarnemingen doen. Op InFINNity Deck heb ik een Galilean Type Telescope met een opening van 60mm en brandpuntsafstand van 1490mm (circa f/25). De kijker heeft een plano-convex singlet als objectief die expres slecht geslepen en gepolijst is, zodat deze gelijkwaardig is aan de techniek uit die tijd. Om het beeld nog wat scherper te maken is het objectief geknepen tot 30mm (circa f/50). Als oculair gebruik ik momenteel een plano-concaaf singlet met een opening van 12mm en brandpuntsafstand van -150mm (vergroting circa 10x). Hiermee kan ik op 38 centimeter afstand een volledige zonneschijf van circa 51mm diameter afbeelden. Inmiddels heb ik een paar lenzen in bestelling staan waarmee ik de vergroting nog verder hoop op te voeren zonder last van vignettering te krijgen (-100mm brandpuntsafstand en 25.4mm diameter en een exemplaar van -75mm brandpuntsafstand en ook 25.4mm diameter). Elke keer als de zon schijnt dan maak ik eerst een schets, gevolgd door een foto met de SkyWatcher Esprit 150ED en witlicht filter. Vandaag was de seeing erg goed en besloot ik ook even een kijkje met de Lunt te nemen en ook daar een plaat mee te schieten. Hieronder de resultaten van de Lunt en de Esprit en de met behulp van de GTT60 gemaakte schets. Nicolàs  Sun210324_1029UTC_HaSun210324_1000UTC_WLsun21-324_0945UTC_sketch

Tussen Mars en Jupiter bevindt zich de hoofdgordel van planetoïden in ons zonnestelsel. Een van de grootste objecten daarin is (4) Vesta, een planetoïde met een gemiddelde doorsnede circa 525km. Op de 21e schoof (4) Vesta voor NGC 3501 langs, hier te zien als het sterrenstelsel rechtsonder, het bevindt zich op een afstand van ruim 86 miljoen lichtjaar van ons. Het andere sterrenstelsel is NGC 3507, op 'slechts' ruim 64 miljoen lichtjaar een stuk dichterbij. De afstand tot (4) Vesta was uiteraard veel minder, deze stond op 1.39 AU van ons en is het helderste object in onderstaande afbeelding (bijna helemaal rechts, net boven het midden). Opname gemaakt met SkyWatcher Esprit 150ED en ZWO ASI1600MM Cool Pro. Gedurende een half uur 60 subs van 30 seconden in luminance. Verwerking in APP zonder rejection (dit vanwege de beweging van de planetoïde) en post-processing in PSP en Topaz Denoise AI. De hier getoonde plaat is 90% geschaald om hem te mogen plaatsen, de volledige plaat staat op mijn server. NicolàsVesta210323_1945UTC_90p

Hoi Francis, graag gedaan! Als ik mijn Lunt/ZWO ASI74 combinatie native gebruik, dan krijg ik een full disc te zien. De detailopnames maak ik met de 4x Barlow (een TeleVue PowerMate). Het grote verschil tussen mijn en jouw (mogelijk toekomstige) set-up is dat mijn camera maar 2 megapixel is en de jouwe 12. Jij kan dus inderdaad die details croppen, terwijl ik er op moet inzoomen met een Barlow (dus crop optisch, zeg maar). Nicolàs PS: ik heb nog even de native plaat hier aan gehangen...sun_210305_094518_Lunt_LS80THA

Hoi Francis, het optimale f-getal voor jouw camera is 6 x 3.89 = f/23.3. De Coronado Solar Max III is f/5.7. Met 2 x Barlow wordt ie f/11.4, met 3 x Barlow wordt dat f/17.1, met 4 x Barlow kom je op f/22.8. Hieronder zie je twee screendumps van de Coronado/Nikon combinatie in Stellarium, de linker met 2x Barlow, de rechter met 4x Barlow. Zoals je ziet is die 4x Barlow net een beetje aan de krappe kant, je kan dan bij het stacken net de boven en/of onderkant kwijtraken, of in ieder geval de zonnevlammen die daar zitten. Wellicht is het beter een 3.5x Barlow te gebruiken, de kijker komt dan op f/20, dus in principe tegen optimaal voor een kleurencamera. De opnames moet je dan eigenlijk wel meteen tot 50% moeten resizen, zoals ik in mijn artikel uitleg, om van geïnterpoleerde data af te komen. Hopelijk kan je er wat mee (en heb ik geen rekenfouten gemaakt ;-)). NicolàsCoronado-SolarMaxIII_Nikon-D5600

Hoi Francis, ik heb nogmaals gekeken en inderdaad, nu zie ik het ook. Ik heb de plaat van Astrobin 400% opgeschaald, beetje aan de curve getrokken, er een crop van gemaakt en 180 graden gedraaid, en vervolgens erin aangegeven waar jouw foto zit. Dan zie je inderdaad die 'vlieger' linksboven Mizar waarvan de bovenste ster een van de vier heldere sterren is die Mizar op jouw foto omringen. Nicolàsmizar

Er is in Leo een hoop te beleven, teveel zelfs om even in het onderwerp op te noemen. Het onderwerp verwijst in ieder geval naar de twee opvallendste objecten op deze plaat: NGC 2903 en NGC 2916. Ertussen zijn nog vele andere objecten te vinden, zoals deze met ASTAP geannoteerde versie laat zien. Opname met de SkyWatcher Esprit 150ED en ZWO ASI1600MM Cool Pro in LRGB: 120 x 60s Lum 30 x 120s R 30 x 120s G 30 x 120s B In totaal dus 5 uur integratietijd. Processing in APP, PSP en Topaz. Nicolàs  NGC2903

Niet dat de zon maar een half uurtje scheen vandaag, maar van de overvloedige zonneschijn op 5 maart 2021 heb ik gedurende een half uur (van 09:57 UTC tot en met 10:25 UTC) 9 frames geschoten en daarvan onderstaande animatie gemaakt. Opnames gemaakt met Lunt LS80THA en ZWO ASI174MM met TeleVue 4x PowerMate. Meeste frames van de animatie zijn het resultaat van 30 seconden filmpjes van circa 1200 frames elk, waarvan 10% gestacked met AS3!. Vervolgens in PSP ze netjes op elkaar gelegd, ingekleurd en wat verscherpt. Tot slot met ezgif.com het geheel tot een animatie gemaakt. Het exemplaar hier is een crop, het origineel staat op mijn server. Nicolàssun_210305_10am_ani_crop

De nachten van 1 en 2 maart 2021 was het wederom prachtig helder en heb ik de kijker maar eens op de kikkervisjes gezet, beter bekend als The Tadpoles Nebula. Deze emissienevel bevindt zich op een afstand van circa 12.000 lichtjaar van ons klootje in het sterrenbeeld Voerman (Auriga). De kikkervisjes hebben een lengte van circa 10 lichtjaar... Opname wederom met de SkyWatcher Esprit 150ED en ZWO ASI1600MM Cool Pro, unguided op de GM3000HPS montering. In totaal 108 subs geschoten in alleen smalband: 36 x 300s voor zowel H-alpha, O-iii als S-ii, dus in totaal 540 minuten, oftewel 9 uur, data. Processing in APP, PSP, Topaz Denoise en nogmaals PSP. NicolàsIC410

Morgen om circa 19:30 UTC nadert 1999-RM45, een brokje van circa 350 tot 784 meter diameter, de aarde op nog geen 10 lichtseconden. Vandaag met behulp van MountWizzard4 de baangegevens in de montering geladen en op de planetoïde laten volgen. Meteen de eerste 30s sub was raak! :-) Opname unguided gemaakt om 18:34:28 UTC met SkyWatcher Esprit 150ED op de GM3000HPS. De originele FITS staat op mijn server. Nicolàs1999_RM45

Deze week hadden we een paar redelijke nachten. Er lag wel de nodige mist op de loer, maar desondanks kon ik in de twee nachten van 26 en 27 februari toch nog 9 uur smalband data verzamelen van NGC 2174, beter bekend als de Apenkopnevel of Monkey Head nebula. Deze emissienevel bevindt zich net boven de linker arm van Orion op een afstand van circa 6400 lichtjaar van de Aarde. Het was zo ongeveer volle maan, dus LRGB zat er niet in en heb ik het vooralsnog alleen op H-Alpha, O-iii en S-ii gehouden. Met de Eprit 150ED, ZWO ASI1600MM Cool Pro zijn per filter 36 subs van 5 minuten geschoten (unguided), in totaal dus 3 uur per filter. Verwerking in APP (stacken en export), PSP (iets aan de hue getrokken) en Topaz Denoise AI (ruisonderdrukking, zij het heel voorzichtig). Wellicht over een paar weken wat RGB bijschieten, al denk ik dat de sterrenkleuren al heel redelijk zijn. NicolàsNGC2174

Vandaag was het lekker zonnig, dus de Lunt LS80THA er weer eens op gericht. Meteen was het duidelijk dat er het e.e.a. te beleven was. Een zonnevlek (AR2804), een actief gebied (AR2805) en twee protuberansen, waarvan één de moeite waard om deze apart vast te leggen. De volledige schijf is om 11:19 UTC gefotografeerd zonder Barlow. De detailopnames met TeleVue 4x PowerMate om 11:34 UTC (zonnevlek AR2804) en om 11:41 UTC (de zonnevlam). Alle opnames met ZWO ASI174MM, opgenomen met FireCapture, processing met AutoStakkert3!, IMPPG, en PSP. Nicolàssun210226a_mirroredsun210226c_mirroredsun210226d_mirrored

Vandaag was het lekker zonnig, dus de Lunt LS80THA er weer eens op gericht. Meteen was het duidelijk dat er het e.e.a. te beleven was. Een zonnevlek (AR2804), een actief gebied (AR2805) en twee protuberansen, waarvan één de moeite waard om deze apart vast te leggen. De volledige schijf is om 11:19 UTC gefotografeerd zonder Barlow. De detailopnames met TeleVue 4x PowerMate om 11:34 UTC (zonnevlek AR2804) en om 11:41 UTC (de zonnevlam). Alle opnames met ZWO ASI174MM, opgenomen met FireCapture, processing met AutoStakkert3!, IMPPG, en PSP. Nicolàssun210226a_mirroredsun210226c_mirroredsun210226d_mirrored

Vandaag was het lekker zonnig, dus de Lunt LS80THA er weer eens op gericht. Meteen was het duidelijk dat er het e.e.a. te beleven was. Een zonnevlek (AR2804), een actief gebied (AR2805) en twee protuberansen, waarvan één de moeite waard om deze apart vast te leggen. De volledige schijf is om 11:19 UTC gefotografeerd zonder Barlow. De detailopnames met TeleVue 4x PowerMate om 11:34 UTC (zonnevlek AR2804) en om 11:41 UTC (de zonnevlam). Alle opnames met ZWO ASI174MM, opgenomen met FireCapture, processing met AutoStakkert3!, IMPPG, en PSP. Nicolàssun210226a_mirroredsun210226c_mirroredsun210226d_mirrored

Zoals voorspeld, maar toch nog tegen verwachting in gezien het weer, klaarde het gisteren rond tien uur 's avonds op en bleef het hier de hele nacht helder met SQM-waarden van rond de 19.3magn/"^2 (metingen met dank aan de SQM-routine van @han-k!). Dus maar nog wat data bijgeschoten voor de kerstboom: 25 extra minuten lum in subs van 60s, 40 minuten H-alpha in subs van 5 minuten en 140 minuten O-iii, ook in 5 minuten subs. In totaal dus 205 minuten (3 uur 25 minuten) data erbij geschoten, nu dus 9 uur en 53 minuten data. Verwerking als tevoren, maar rood en H-alpha niet verwisseld. De volledige plaat staat op mijn server. Nicolàs  combine-RGB-image_k3-St_PSP-DeNoiseAI-denoise

Ik heb nog eens wat aan de helderheid lopen trekken, met onderstaand resultaat, en ben benieuwd wat jullie ervan vinden... De donkere versie is wat subtieler en vooral bij de Vossenvachtnevel fraaier, de nieuwe bewerking komt wat beter naar voren, maar is wellicht iets teveel van het goede? Beide staan ook op mijn server: http://www.dehilster.info/astronomy/deep-sky-objects/NGC2264.jpg http://www.dehilster.info/astronomy/deep-sky-objects/NGC2264_donker.jpg Nicolàscombine-RGB-image-HaRed50p-St-PSP2-DeNoiseAI-denoise-PSP2_r85

Na heel wat weken bedroevend grijs weer, was het dan echt helder in de nacht van 12 op 13 februari 2021. Op mijn lijstje stonden NGC 2264 en NGC 5466. Die eerste bestaat uit meerdere objecten: de Kerstboomcluster (de sterren die de driehoek vormen boven de heldere ster onderin), Kegelnevel (bovenaan als piek van de kerstboom), Sneeuwvlokcluster (het midden) en Vossenvachtnevel (linksonder). Het geheel staat op een afstand van 2600 lichtjaar van de Aarde en heeft een schijnbare magnitude van 3.9. De opname is gemaakt met de Esprit 150ED en ZWO ASI1600MM Cool Pro in LRGB-Ha (ZWO 36mm filters). Op de nacht van 11 op 12 februari lukte het net een uur luminance (60 x 60s) te verzamelen voordat de hemel betrok. De volgende nacht kwam daar nog een uur bij en 28 x 120s RGB, gevolgd door 20 x 300s H-alpha, in totaal dus 6 uur en 28 minuten. Processing in APP, waarbij ik rood en H-alpha verwisseld heb en rood slechts voor 50% mee heb laten rekenen. Nabewerking in PSP (histogram), Topaz (denoise) en nogmaals PSP (nog wat histogramwerk). De hier getoonde versie is 85% geschaalde versie van het origineel op mijn server. Om circa middernacht (UTC) zakt deze groep onder de 30 graden hoogte, te laag om nog mooie data van te verzamelen. Daarom van te voren in SGP een tweede sequence ingesteld om NGC 5466 op de korrel te nemen. NGC 5466 staat ook wel bekend als de Snow-Globe cluster of Ghost Globular Cluster, dat laatste vanwege het gebrek aan toename van sterren richting het centrum. Met magnitude 9.2 een stuk zwakker dan NGC 2264, maar het bevindt zich dan ook op 51800 lichtjaar van de aarde. Opname gemaakt met dezelfde apparatuur in LRGB, waarbij met ieder filter een uur belicht is: 60 x 60s lum, 30 x 120s RGB. Processing wederom in APP en nabewerking wederom met PSP, Topaz en PSP. De hier getoonde versie is een crop, de volledige plaat staat op mijn server. Nicolàs  NGC2264_Ha_r85NGC5466

Na heel wat weken bedroevend grijs weer, was het dan echt helder in de nacht van 12 op 13 februari 2021. Op mijn lijstje stonden NGC 2264 en NGC 5466. Die eerste bestaat uit meerdere objecten: de Kerstboomcluster (de sterren die de driehoek vormen boven de heldere ster onderin), Kegelnevel (bovenaan als piek van de kerstboom), Sneeuwvlokcluster (het midden) en Vossenvachtnevel (linksonder). Het geheel staat op een afstand van 2600 lichtjaar van de Aarde en heeft een schijnbare magnitude van 3.9. De opname is gemaakt met de Esprit 150ED en ZWO ASI1600MM Cool Pro in LRGB-Ha (ZWO 36mm filters). Op de nacht van 11 op 12 februari lukte het net een uur luminance (60 x 60s) te verzamelen voordat de hemel betrok. De volgende nacht kwam daar nog een uur bij en 28 x 120s RGB, gevolgd door 20 x 300s H-alpha, in totaal dus 6 uur en 28 minuten. Processing in APP, waarbij ik rood en H-alpha verwisseld heb en rood slechts voor 50% mee heb laten rekenen. Nabewerking in PSP (histogram), Topaz (denoise) en nogmaals PSP (nog wat histogramwerk). De hier getoonde versie is 85% geschaalde versie van het origineel op mijn server. Om circa middernacht (UTC) zakt deze groep onder de 30 graden hoogte, te laag om nog mooie data van te verzamelen. Daarom van te voren in SGP een tweede sequence ingesteld om NGC 5466 op de korrel te nemen. NGC 5466 staat ook wel bekend als de Snow-Globe cluster of Ghost Globular Cluster, dat laatste vanwege het gebrek aan toename van sterren richting het centrum. Met magnitude 9.2 een stuk zwakker dan NGC 2264, maar het bevindt zich dan ook op 51800 lichtjaar van de aarde. Opname gemaakt met dezelfde apparatuur in LRGB, waarbij met ieder filter een uur belicht is: 60 x 60s lum, 30 x 120s RGB. Processing wederom in APP en nabewerking wederom met PSP, Topaz en PSP. De hier getoonde versie is een crop, de volledige plaat staat op mijn server. Nicolàs  NGC2264_Ha_r85NGC5466

Na heel wat weken bedroevend grijs weer, was het dan echt helder in de nacht van 12 op 13 februari 2021. Op mijn lijstje stonden NGC 2264 en NGC 5466. Die eerste bestaat uit meerdere objecten: de Kerstboomcluster (de sterren die de driehoek vormen boven de heldere ster onderin), Kegelnevel (bovenaan als piek van de kerstboom), Sneeuwvlokcluster (het midden) en Vossenvachtnevel (linksonder). Het geheel staat op een afstand van 2600 lichtjaar van de Aarde en heeft een schijnbare magnitude van 3.9. De opname is gemaakt met de Esprit 150ED en ZWO ASI1600MM Cool Pro in LRGB-Ha (ZWO 36mm filters). Op de nacht van 11 op 12 februari lukte het net een uur luminance (60 x 60s) te verzamelen voordat de hemel betrok. De volgende nacht kwam daar nog een uur bij en 28 x 120s RGB, gevolgd door 20 x 300s H-alpha, in totaal dus 6 uur en 28 minuten. Processing in APP, waarbij ik rood en H-alpha verwisseld heb en rood slechts voor 50% mee heb laten rekenen. Nabewerking in PSP (histogram), Topaz (denoise) en nogmaals PSP (nog wat histogramwerk). De hier getoonde versie is 85% geschaalde versie van het origineel op mijn server. Om circa middernacht (UTC) zakt deze groep onder de 30 graden hoogte, te laag om nog mooie data van te verzamelen. Daarom van te voren in SGP een tweede sequence ingesteld om NGC 5466 op de korrel te nemen. NGC 5466 staat ook wel bekend als de Snow-Globe cluster of Ghost Globular Cluster, dat laatste vanwege het gebrek aan toename van sterren richting het centrum. Met magnitude 9.2 een stuk zwakker dan NGC 2264, maar het bevindt zich dan ook op 51800 lichtjaar van de aarde. Opname gemaakt met dezelfde apparatuur in LRGB, waarbij met ieder filter een uur belicht is: 60 x 60s lum, 30 x 120s RGB. Processing wederom in APP en nabewerking wederom met PSP, Topaz en PSP. De hier getoonde versie is een crop, de volledige plaat staat op mijn server. Nicolàs  NGC2264_Ha_r85NGC5466

Na heel wat weken bedroevend grijs weer, was het dan echt helder in de nacht van 12 op 13 februari 2021. Op mijn lijstje stonden NGC 2264 en NGC 5466. Die eerste bestaat uit meerdere objecten: de Kerstboomcluster (de sterren die de driehoek vormen boven de heldere ster onderin), Kegelnevel (bovenaan als piek van de kerstboom), Sneeuwvlokcluster (het midden) en Vossenvachtnevel (linksonder). Het geheel staat op een afstand van 2600 lichtjaar van de Aarde en heeft een schijnbare magnitude van 3.9. De opname is gemaakt met de Esprit 150ED en ZWO ASI1600MM Cool Pro in LRGB-Ha (ZWO 36mm filters). Op de nacht van 11 op 12 februari lukte het net een uur luminance (60 x 60s) te verzamelen voordat de hemel betrok. De volgende nacht kwam daar nog een uur bij en 28 x 120s RGB, gevolgd door 20 x 300s H-alpha, in totaal dus 6 uur en 28 minuten. Processing in APP, waarbij ik rood en H-alpha verwisseld heb en rood slechts voor 50% mee heb laten rekenen. Nabewerking in PSP (histogram), Topaz (denoise) en nogmaals PSP (nog wat histogramwerk). De hier getoonde versie is 85% geschaalde versie van het origineel op mijn server. Om circa middernacht (UTC) zakt deze groep onder de 30 graden hoogte, te laag om nog mooie data van te verzamelen. Daarom van te voren in SGP een tweede sequence ingesteld om NGC 5466 op de korrel te nemen. NGC 5466 staat ook wel bekend als de Snow-Globe cluster of Ghost Globular Cluster, dat laatste vanwege het gebrek aan toename van sterren richting het centrum. Met magnitude 9.2 een stuk zwakker dan NGC 2264, maar het bevindt zich dan ook op 51800 lichtjaar van de aarde. Opname gemaakt met dezelfde apparatuur in LRGB, waarbij met ieder filter een uur belicht is: 60 x 60s lum, 30 x 120s RGB. Processing wederom in APP en nabewerking wederom met PSP, Topaz en PSP. De hier getoonde versie is een crop, de volledige plaat staat op mijn server. Nicolàs  NGC2264_Ha_r85NGC5466

Na heel wat weken bedroevend grijs weer, was het dan echt helder in de nacht van 12 op 13 februari 2021. Op mijn lijstje stonden NGC 2264 en NGC 5466. Die eerste bestaat uit meerdere objecten: de Kerstboomcluster (de sterren die de driehoek vormen boven de heldere ster onderin), Kegelnevel (bovenaan als piek van de kerstboom), Sneeuwvlokcluster (het midden) en Vossenvachtnevel (linksonder). Het geheel staat op een afstand van 2600 lichtjaar van de Aarde en heeft een schijnbare magnitude van 3.9. De opname is gemaakt met de Esprit 150ED en ZWO ASI1600MM Cool Pro in LRGB-Ha (ZWO 36mm filters). Op de nacht van 11 op 12 februari lukte het net een uur luminance (60 x 60s) te verzamelen voordat de hemel betrok. De volgende nacht kwam daar nog een uur bij en 28 x 120s RGB, gevolgd door 20 x 300s H-alpha, in totaal dus 6 uur en 28 minuten. Processing in APP, waarbij ik rood en H-alpha verwisseld heb en rood slechts voor 50% mee heb laten rekenen. Nabewerking in PSP (histogram), Topaz (denoise) en nogmaals PSP (nog wat histogramwerk). De hier getoonde versie is 85% geschaalde versie van het origineel op mijn server. Om circa middernacht (UTC) zakt deze groep onder de 30 graden hoogte, te laag om nog mooie data van te verzamelen. Daarom van te voren in SGP een tweede sequence ingesteld om NGC 5466 op de korrel te nemen. NGC 5466 staat ook wel bekend als de Snow-Globe cluster of Ghost Globular Cluster, dat laatste vanwege het gebrek aan toename van sterren richting het centrum. Met magnitude 9.2 een stuk zwakker dan NGC 2264, maar het bevindt zich dan ook op 51800 lichtjaar van de aarde. Opname gemaakt met dezelfde apparatuur in LRGB, waarbij met ieder filter een uur belicht is: 60 x 60s lum, 30 x 120s RGB. Processing wederom in APP en nabewerking wederom met PSP, Topaz en PSP. De hier getoonde versie is een crop, de volledige plaat staat op mijn server. Nicolàs  NGC2264_Ha_r85NGC5466

Na heel wat weken bedroevend grijs weer, was het dan echt helder in de nacht van 12 op 13 februari 2021. Op mijn lijstje stonden NGC 2264 en NGC 5466. Die eerste bestaat uit meerdere objecten: de Kerstboomcluster (de sterren die de driehoek vormen boven de heldere ster onderin), Kegelnevel (bovenaan als piek van de kerstboom), Sneeuwvlokcluster (het midden) en Vossenvachtnevel (linksonder). Het geheel staat op een afstand van 2600 lichtjaar van de Aarde en heeft een schijnbare magnitude van 3.9. De opname is gemaakt met de Esprit 150ED en ZWO ASI1600MM Cool Pro in LRGB-Ha (ZWO 36mm filters). Op de nacht van 11 op 12 februari lukte het net een uur luminance (60 x 60s) te verzamelen voordat de hemel betrok. De volgende nacht kwam daar nog een uur bij en 28 x 120s RGB, gevolgd door 20 x 300s H-alpha, in totaal dus 6 uur en 28 minuten. Processing in APP, waarbij ik rood en H-alpha verwisseld heb en rood slechts voor 50% mee heb laten rekenen. Nabewerking in PSP (histogram), Topaz (denoise) en nogmaals PSP (nog wat histogramwerk). De hier getoonde versie is 85% geschaalde versie van het origineel op mijn server. Om circa middernacht (UTC) zakt deze groep onder de 30 graden hoogte, te laag om nog mooie data van te verzamelen. Daarom van te voren in SGP een tweede sequence ingesteld om NGC 5466 op de korrel te nemen. NGC 5466 staat ook wel bekend als de Snow-Globe cluster of Ghost Globular Cluster, dat laatste vanwege het gebrek aan toename van sterren richting het centrum. Met magnitude 9.2 een stuk zwakker dan NGC 2264, maar het bevindt zich dan ook op 51800 lichtjaar van de aarde. Opname gemaakt met dezelfde apparatuur in LRGB, waarbij met ieder filter een uur belicht is: 60 x 60s lum, 30 x 120s RGB. Processing wederom in APP en nabewerking wederom met PSP, Topaz en PSP. De hier getoonde versie is een crop, de volledige plaat staat op mijn server. Nicolàs  NGC2264_Ha_r85NGC5466

We zijn toch wel allemaal lekker en goed bezig nu? :-) Nicolàs InFINNity-Deck_210212

Hoi Han, zojuist ASTAP 0.9.479 geïnstalleerd en Sharpless 155 er nog eens doorheen gehaald. Nu krijg ik inderdaad één decimaal te zien. De SQM uit background data is 19.6 magn/sqr("), uit de 12bit ruis 19.4magn/sqr("). Ik zie dat ik ook een camera pedestal kan opgeven, maar moet dat in 12bit of 16bit? En wat is de beste manier de pedestal te bepalen? NicolàsASTAP_SQM